นกเดินทาง : การเดินทางของความคิด

ด้วยพระนามของอัลเลาะห์ ผู้ทรงเมตตากรุณาปราณีเสมอ

หลายวันก่อน ว่าง ๆ ไม่มีไรทำ เลยหยิบหนังสือมาเปิดอ่าน

เปิดไปหน้าหนึ่ง ตัวอักษรสื่อความมาว่า สติปัญญาไม่ใช่สมอง และสมองไม่ใช่สติปัญญา

ความคิดเริ่มเดินทาง หน้าต่อมาอักษรสื่อความว่า สติปัญญานี้แหละที่แบ่งแยกระหว่างมนุษย์กับสิ่งถูกสร้างอื่น ๆ

ขยับสายตามาที่บรรทัดถัดมาสื่อความว่า ศาสนานั้นสำหรับบุคคลที่มีสติปัญญา

ไล่สายตาแต่ละบรรทัด ความคิดยังเดินทางต่อไป ย่อหน้าถัดมาสื่อความว่า แท้จริงในการสร้างชั้นฟ้าต่าง ๆ แผ่นดิน และการสับเปลี่ยนของเวลากลางคืนและกลางวันนั้นมีสัญลักษณ์แก่ผู้ที่ใช้สติปัญญา (อาลิ อิมรอน 109 )

หยิบหนังสือมาอีกเล่ม เปิดไปที่หน้ากลาง บรรทัดหนึ่งเขียนไว้ว่า ท่านทั้งหลายอย่าเป็นผู้รู้ที่ทรนงตน ความรู้ของท่านนั้นย่อมไม่เพียงพอกับความโง่เขลาของท่าน

ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว หยิบหนังสืออีกเล่มที่ไม่ได้เปิดอ่านมานาน เปิดไปที่หน้าหกร้อยกว่า ๆ ข้อความหนึ่งวิ่งเข้าหาความคิดที่กำลังเดินทาง ทำให้มันยิ่งต้องเดินทางต่อไป ข้อความบรรทัดนั้นสื่อความว่า

Invite (all) to the Way of thy Lord with wisdom

And beautiful preaching

And argue with them

In way that are best

And most gracious (16: 125)

และแล้ววันว่างที่ไม่มีไรทำ ความคิดก็ออกเดินทางอีกครั้ง

ยกคำพูดมา

หัวข้อการพูดคุย Friendster - Outlandish - outlandish

การดำรงอยู่(existence) ของเอกองค์ผู้ทรงสร้างเป็นการดำรงอยู่ด้วยพระองค์เอง ไม่ทรงพึ่งพาสิ่งใด

แต่ตรงข้ามว่าสรรพสิ่งทั้งหลายต่างหากที่ต้องพึ่งพิงพระองค์

การดำรงอยู่ของพระองค์จึงไม่มีความจำเป็นว่า รูปธรรมของพระองค์เป็นอย่างไร

แต่เราจะพิจารณาว่าสรรพสิ่งทั้งหลายเพราะนั่นคือหลักฐานการดำรงอยู่ของพระองค์

พระองค์ทรงสร้าง พระองค์ทรงรู้ พระองค์ทรงเอกะ พระองค์ทรงแตกต่างกับของใหม่(สิ่งที่ถูกสร้าง)

ฉะนั้นการดำรงอยู่ของพระองค์จึงเป็นสิ่งที่มีมาก่อนแต่เดิม มีมาก่อนการเกิดขึ้นของสรรพสิ่งที่เรามองเห็นและไม่เห็น

การดำรงอยู่ของพระองค์ซึ่งมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐนั้น ตาของเขามองไม่เห็น

แต่การมองไม่เห็นหรือจับต้องไม่ได้ด้วยสัมผัสทั้งห้านั้น

มิได้หมายความว่า ไม่มีอยู่จริง

                                                                                                                                                                                                                          Le Musulman (3 07 08)

HOW DID YOU ACCEPT ISLAM?

by Yahya Emerick

Many people have asked me lately how I came to Islam. It is not an unusual question for a convert (or revert) to be asked. I guess I'm being asked about it again because of having this regular column in the Message. Every person who accepts Islam has a unique story and tale to tell. I remember getting one of the books filled with "convert stories" and being enthralled for days at the variety of experiences people have.

Many "born" Muslims, as they call themselves, take a great interest in such convert stories as well. It reaffirms their faith and strengthens their resolve. After all, if people are accepting Islam in droves today, even though Islam has been stigmatized in popular and secular culture all over the world, there must be a hidden value. Reading what others see in accepting the Islamic way of life reinforces our awareness of this value.

There is another valuable source of convert stories as well. A source which can have an even greater effect on your Iman and Taqwa then contemporary sources. I would recommend that people spend more time reading these stories than those of modern converts. This other source is the stories of the Sahaba (Companions of the Prophet).

Did you know that almost all of the Sahaba were converts to Islam? Every last one of them has a unique story, and quite a few suspense-filled adventures on their way to the truth. Sometimes when I read about one of them, I find parallels in my own journey to Islam. Other times I find myself amazed at the power of the humans spirit to overcome even the most insurmountable obstacles.

My personal favorites among the Sahaba are Fatimah, Salman al-Farisee, Abu Darda, Abu Dharr al-Ghiffari, 'Umar, Mu'adh ibn Jabal and Umm Ammarah. In my humble understanding, I feel every Muslim should make it a point to be familiar with the stories of at least ten of the Sahaba. Skim through a book of their biographies, pick a few that seem to interest you and then read in detail. Compare their examples. How did they interact with the Prophet and others? What lessons are there for our own lives today?

I sometimes find myself wishing that in study circles and Tarbiyyah sessions that Muslims would move away from repeating the same worn-out old topics (lessons of the Hijra, significance of Sura al-'Asr) and explore other, deeper themes that are more relevant. The struggles, achievements and trials of the Sahaba have a timeless relationship to what people face in every age.

Is it any wonder that the Blessed Prophet advised us to follow the example of his Sahaba and even Allah, Himself, praises the Sahaba in many places in the Qur'an. Today our children's heroes are basketball players, fashion models, singer and movie stars; people who do nothing important. All they are is entertainers. They teach nothing good in a real sense, they contribute nothing to society and all they do is present an example of a wild and wealthy lifestyle that children want to duplicate.

What of the Heroes of Islam? Time and time again I have seen Khateebs, lectures and scholars mention the names of one Sahaba and other to an audience which was filled with people who didn't know anything about those names. The speaker may feel flushed with pride mentioning those names, but his or her listeners don't know the deep implications and significance.

That's a whole other topic, of course; the gap between the scholars (who live in a dream world) and the masses of Muslims (who are cut off from most Islamic knowledge). I'll save that for another column. Suffice it to say, by reading the stories of those who have accepted Islam, we ourselves can learn jewels of wisdom which can permeate our own experience and make us better Muslims.

Every parent, school and teacher must make certain that our children know at least Sahaba stories in a meaningful and relevant way. Then our children will look to the real giants of history as their heroes and born Muslims can get a sense of pride in their way of life that goes beyond, far beyond what stories those of us converts of today can tell.

Do I have any suggestions for you to begin? Of course, that's the whole reason I write this column month after month. I want improvement. Business as usual may be fine in a dilapidated Muslim country, but the Islamic movement is alive and kicking in America. I want to see it stabilize and become a permanent part of this nation's fabric.

As far as books to read for the stories of the Sahaba, there are three main sources I recommend: "The Beauty of the Righteous and Ranks of the Elite" (Akili), "The Companions of the Prophet" (Hamid) and "Hayatus Sahaba" (Kandhalvi). These three sources are available just about everywhere. If you don't know where to get them you can call a Muslim bookstore and they can send them to you.

There you have it! The names of three great sources for learning and the numbers where to get them. It just doesn't get any better than this! After reading one or all of these books, choose ten Sahaba which you feel most drawn towards and then accept this further challenge. Sit down with some paper and a pen and write a short essay to yourself about what impresses you most about each Sahaba and what lessons you can draw for your own life.

Save those essays and read them again every few years or months as you need to. If you're feeling down or helpless or stressed you can center yourself by reading the examples of others who had even tougher struggles than us and who came through with flying colors. Let's not be live the people that Allah spoke about, the people who are like donkeys carrying piles of books. Let's apply our reading, make it meaningful for our lives and do something with it. Will you accept this challenge? I will.

(courtesy of http://www.ifna.net)

The Letter from Editor

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

หลายคนที่กำลังอ่านวารสารเล่มนี้คงเคยเขียนหรือส่งจดหมายกันบ้าง อย่างน้อยอาจจะเคยได้รับจดหมายกันบ้างสักฉบับหรือหลายฉบับ

หากว่าหน้าที่ของจดหมาย คือ การนำสารจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ย่อมแสดงว่าระหว่างผู้รับและผู้ส่งสารอยู่ห่างไกลกันในแง่ของระยะทาง แต่ในด้านของจิตใจ ความรู้สึกสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองใกล้กันมาก โดยความใกล้นั้นมิได้ขึ้นอยู่กับระยะทาง หรือสิ่งขวางกั้นอื่น ๆ แต่คือสิ่งสวยงามที่เคลื่อนไหวบนหน้ากระดาษ ความปรารถนาด้วยหัวใจบริสุทธิ์ที่สื่อถึงกันอันทำหน้าที่เหมือนเกลียวเชือกผูกสัมพันธ์ให้แน่นเรื่อยไป

วารสารดาวเดือนโดม (The Letter: open your heart for something greater) ขออนุญาตทำหน้าที่ดังกล่าวนำสาร (ความจริงที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาล) ไปยังเพื่อนรักทุกคน แม้ว่าเรา…คนเขียนจดหมายทุกฉบับในเล่มนี้อาจมิเคยเห็นหน้าหรือรู้จักกันมาก่อน ในฐานะที่เราและเพื่อนทุกคนเป็นมนุษย์ซึ่งถูกสร้างมาเหมือนกัน ประโยชน์สุดท้ายหรือความหวังเล็ก ๆ ของการเขียนจดหมายถึงเพื่อนทุกคน คือ การแบ่งปันสิ่งดี ๆ ที่พวกเราได้รับและเรียนรู้สิ่งสวยงามที่ยิ่งใหญ่ เราไม่อยากเก็บความยิ่งใหญ่ที่เราได้รับนี้ไว้คนเดียว เพราะนั่นคือการเห็นแก่ตัวที่ร้ายแรงเหลือเกิน

การมีชีวิตอยู่ของสิ่งที่ถูกสร้างทั้งหลายก็เหมือนกับการเดินทางที่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด นี่คือคุณลักษณะสำคัญของสรรพสิ่ง ถ้าการปฏิสนธิ คือ จุดเริ่มต้นของการเดินทางและวันสุดท้ายของการเดินทางคือวันที่หมดลมหายใจ ช่วงเวลาจากจุดเริ่มต้นและวันสุดท้าย บางคนอาจบอกว่ามันสั้นเหลือเกิน แต่สำหรับอีกหลายคนมันยาวนานเพียงพอที่จะตระหนักถึงเป้าหมายการมีชีวิตของตน ระหว่างการเดินทางของเราอาจประสบพบเจอ และสัมผัสกับสิ่งรอบกายต่าง ๆ มากมาย ด้วยเครื่องมือสำคัญที่เรียกว่า หู ตา จมูก ปาก และความนึกคิดหรือสติปัญญา

สติปัญญา เป็นตัวบ่งชี้สำคัญที่ทำให้มนุษย์อย่างเราแตกต่างจากสัตว์ทั้งหลาย สติปัญญาคือสื่อที่จะทำให้มนุษย์รู้จักผู้ทรงสร้างสรรพสิ่ง ด้วยกระบวนการของการไตร่ตรอง คิดใคร่ครวญ พิจารณาวิเคราะห์ นี่แหละคุณสมบัติสำคัญยิ่งของสติปัญญา หากไร้ซึ่งสิ่งดังกล่าวแล้ว สติปัญญาก็คงไม่ต่างอะไรกับดินสอที่ไม่มีไส้ให้ขีดเขียน

“จงประกาศเถิดว่า พวกเจ้าจงพิจารณาดูว่า มีอะไรในชั้นฟ้าและแผ่นดิน (10: 101)”

เมื่อดินสอไม่ได้ทำหน้าที่ของมัน ก็คงเป็นได้เพียงแค่เศษไม้ สติปัญญาเมื่อไม่นำมาใช้ตามหน้าที่ของมัน ย่อมทำให้มนุษย์ตกต่ำเรื่อยไป

ศาสดาทุกพระองค์นับแต่ท่านนบีอาดัม (อ.ล.) จนถึงท่านนบีมูฮัมหมัด(ซ.ล.) ผู้นำสาร(The Messenger) คนสุดท้าย ได้ประกาศเชิญชวนให้มนุษย์มุ่งสู่การศรัทธาในเอกภาพของพระผู้เป็นเจ้า หน้าที่ของมนุษย์คือการพิจารณาด้วยสติปัญญาของตนเอง ถึงการดำรงอยู่ของพระองค์ อาจไม่ต้องพยายามคิดหรอกว่าพระองค์ดำรงอยู่อย่างไร เพราะสติปัญญาของเรานั้นมีจำกัดที่จะไปคิดถึงคุณลักษณะตรงนั้นได้ ภาษาของมนุษย์ที่คิดค้นขึ้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่จะทำให้มนุษย์รู้จักพระเจ้ามากขึ้น เพราะภาษาของมนุษย์นั้นมีขอบเขตการใช้จำกัด ซึ่งไม่เพียงพอเลยที่จะบรรยายความยิ่งใหญ่ของพระองค์ได้

หน้าที่ของเราคือ การใช้ความคิด สติปัญญา พิจารณาในสรรพสิ่งที่พระองค์สร้างสรรค์ ทั้งสิ่งที่อยู่รอบกายในหน้าแผ่นดินและฟากฟ้ากว้าง หรือแม้แต่สิ่งที่ใกล้ตัวมนุษย์มากที่สุดอย่างตัวมนุษย์เอง

“เราจะแสดงให้พวกเขาได้เห็นถึงสัญญาณของเราในทุกพื้นที่ของโลกและในตัวของพวกเขาเอง จนกระทั่งพวกเขาได้เห็นเป็นที่ชัดเจนว่านี้คือความจริง (41: 53)”

เป้าหมายของการใช้สติปัญญา คือ เพื่อเป็นสื่อนำมนุษย์ไปสู่วิถีแห่งการดำรงชีวิตอันสุขสันติภาพถาวร และเพื่อการตอบคำถามมากมาย

เป้าหมายของการมีชีวิตคืออะไร

อะไรคือเหตุผลของการมีชีวิต แล้วมีทำไม

เมื่อไม่มีชีวิต หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร

………………………………………

ฉันเขียนจดหมายจบลงเพราะดินสอมันหักเสียแล้ว แต่การเดินทางอันยาวไกลพร้อมด้วยสติปัญญา ยังคงเดินต่อไปตราบเท่าที่พระองค์ทรงอนุญาตให้ฉันบินต่อไปได้ และตลอดเวลาแห่งการเดินทางฉันระลึกอยู่เสมอว่า

“Il n’y a pas de dieu hormis Allah et Muhammad est Son enyoye´ ”

                                                                                                                                                                หย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ 12120

                                                                                                                                                                                   สุกรี

ขอขอบคุณต่อเอกองค์ อัลเลาะฮ์

มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นของพระองค์เพียงผู้เดียว

ผิดพลาดประการใด เราขอน้อมรับด้วยหัวใจ

ความคิด ติดปีก  

“We are M U S L I M”

بسم الله الرحمن الرحيم

การดำรงชีวิตหรือการเดินทางของความคิดของผู้ศรัทธามั่นในเอกองค์พระผู้ทรงสร้างนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับผู้ที่ปฏิเสธพระองค์(ขอบคุณพระองค์ที่ทำให้เราอยู่ในกลุ่มแรก) คำถามต่อมาคือ ในฐานะที่เราเป็นคนกลุ่มแรก หน้าที่ของเราคืออะไร

หากหน้าที่ดังกล่าวคือการทำให้คนกลุ่มที่สองเข้าใจและยอมรับในพระผู้ทรงสร้างเหมือนเรา ฉะนั้น สิ่งที่เราแสดงออกที่จะทำให้คนกลุ่มที่สองที่มองมายังเราแล้ว ต้องมีความแตกต่างจากคนทั่วไป อะไรที่ทำให้เราแตกต่างทั้งในด้านการดำรงชีวิต ความคิด การปฏิบัติ และแนวทางในการดำรงอยู่ในสังคมที่หลากหลายด้วยวัฒนธรรม

กาย การเคลื่อนไหวทุกก้าวย่าง แสดงให้คนกลุ่มที่สองเห็นว่า We are Muslim

วาจา ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาเปี่ยมด้วยอุดมการณ์ หลักการ คำสอนของอิสลาม

ใจ จิตใจที่ยึดมั่นในอัลอิสลาม จักคงสูงส่งท่ามกลางผู้ปฏิเสธศรัทธา

คำฝากแด่น้อง Mus_TU เนคไทธรรมศาสตร์ที่คุณห้อยไว้ที่คอ มันไม่ได้มีค่ามากมายไปกว่าเชือกที่ผูกไว้ที่คอของโคกระบือ อิสลามต่างหากที่เราต้องนำมาแสดงตัวตนให้ประจักษ์?

เหตุใดหนอ การที่กล่าวว่าฉันเป็นนักศึกษาธรรมศาสตร์จึงน่าภูมิใจกว่าการที่กล่าวว่าฉันเป็นนักศึกษามุสลิม ?

พระองค์เท่านั้นที่ทรงรู้ดียิ่ง

บัง musulman 

หากอัลเลาะฮ์                       ให้เจ้าเป็นคนเก่ง

เจ้าจงยำเกรง                                 ต่อพระองค์    

หากอัลเลาะฮ์                        ให้เจ้ามีเกียรติอันสูงส่ง

เจ้าอย่าทรนง                                 และถือดี

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้ที่มั่งมี

เจ้าอย่าย่ำยี                                   เหยียดหยามคนจน

หากอัลเลาะฮ์                       ให้เจ้าเป็นผู้ที่ขัดสน

เจ้าจงอดทน                                   และศรัทธา

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นคนกล้า

เจ้าจงหาญท้า                               ต่อเหล่าศัตรู       

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้รู้

เจ้าจงต่อสู้                                   เพื่อสัจธรรม

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้ฉลาดล้ำ

เจ้าจงใช้ปัญญาตามคำ                  ของท่านศาสดา

หากอัลเลาะฮ์                     ให้เจ้าเป็นผู้อ่อนแอ

เจ้าจงอย่าท้อแท้                           และอย่าระทม

เจ้าจะสูงส่งสม                             นามพวกผู้ศรัทธา

                               (กลอนชาวบ้านไม่ปรากฎนามผู้แต่ง)

                                จากกหนังสืองานทำบุญ สี่สิบวัน อัมมัรฮูม ฟาตีมาบี ฮายี สถาอานันท์

Quote

YouTube - Yusuf $Cat Stevens$ - Midday - Nobel Concert 2006
Yusuf $Cat Stevens$ performs "Midday" at the Nobel Peace Prize Concert in Oslo, Norway - 11 december 2006.PLEASE NOTE THAT COMMENTS HERE ARE FILTERED. INAPPROPRIATE OR DISRESPECTFUL MESSAGES WILL BE REJECTED.

โลกที่ไม่มีอิสลาม จะไม่มีการปะทะกันระหว่างอารยธรรม ???
A World Without Islam : โลกไร้อิสลามจะหน้าตาอย่างไร?

สฤณี อาชวานันทกุล : แปลและเชิงอรรถ
นักวิชาการอิสระ และอาจารย์พิเศษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สำหรับบทแปลชิ้นนี้ นำมาจากงานเขียนของ Graham E. Fuller เรื่อง
A World Without Islam ตีพิมพ์ในวารสาร Foreign Policy
ฉบับเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ ๒๐๐๘ (ซึ่งได้เผยแพร่แล้วบนเว็บไซต์
http://www.onopen.com/) เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรุนแรงที่เกิดขึ้น
ในปัจจุบัน มุสลิมตกเป็นแพะรับบาป ทั้งนี้จาก สถิติของยูโรโปล (Europol)
หน่วยงานตำรวจของสหภาพยุโรป ระบุว่า เกิดเหตุก่อการร้าย ๔๙๘ ครั้ง
ในสหภาพยุโรปในปี ๒๐๐๖ เพียงปีเดียว ในจำนวนนี้ ๔๒๔ ครั้ง เป็นฝีมือ
ของกลุ่มแบ่งแยกดินแดน ที่เหลืออีก ๕๕ ครั้งเป็นฝีมือของฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง
อีก ๑๘ ครั้งเป็นฝีมือของผู้ก่อการร้ายกลุ่มอื่นๆ มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้น
ที่เป็นฝีมือของผู้ก่อการร้ายชาวมุสลิม

ลัทธิล่าอาณานิคมใหม่ยังคงเฟื่องฟู การตักตวงทรัพยากรยังคงดำเนินต่อไป
ภายใต้การนำของโลกตะวันตก ศาสนาอิสลามเป็นเพียงผ้าคลุมและเครื่องมือ
ที่ผนึกชาติพันธุ์ต่างๆ ที่เสียเปรียบให้มารวมตัวกันในการต่อสู้กับเกมผลประโยชน์นี้
แม้ภูมิภาคตะวันออกกลางจะปราศจากศาสนาอิสลาม การต่อสู้กับผู้รุกราน
การเผชิญหน้ากับการล่าอาณานิคมใหม่ ก็จะยังคงเกิดขึ้นภายใต้ผ้าคลุมผืนอื่น

โลกที่ไม่มีอิสลาม จะไม่มีการปะทะกันระหว่างอารยธรรม ???
A World Without Islam : โลกไร้อิสลามจะหน้าตาอย่างไร?
สฤณี อาชวานันทกุล : แปลและเชิงอรรถ
นักวิชาการอิสระ และอาจารย์พิเศษ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ความนำ
โลกที่ไม่เคยมีอิสลามจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? ความคิดนี้ทำให้บางคนรู้สึกดี พวกเขามองว่าโลกแบบนั้น

จะไม่มีการปะทะกันระหว่างอารยธรรม ไม่มีสงครามศาสนา ไม่มีผู้ก่อการร้าย ศาสนาคริสต์จะครอบงำโลก

แบบนั้นหรือเปล่า? ตะวันออกกลางจะเป็นประทีปแห่งประชาธิปไตยอันสงบสุขหรือไม่? โศกนาฏกรรม

9/11 จะเกิดขึ้นหรือไม่? ในความเป็นจริง ถ้าเราลบอิสลามออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ โลกก็จะยังดำเนิน

มาถึงจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่มีผิดเพี้ยน

ลองนึกภาพโลกที่ปราศจากอิสลาม ซึ่งแน่นอนว่าเป็นโลกที่เราแทบจะจินตนาการไม่ออก เมื่อคำนึงว่าอิสลามครอบครองพื้นที่พาดหัวข่าวประจำวันเพียงใด ดูเหมือนว่าอิสลามจะอยู่เบื้องหลังความวุ่นวายระหว่างประเทศที่มีขอบเขตกว้างขวางมาก ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีแบบพลีชีพ การระเบิดรถ การบุกยึดพื้นที่ด้วยกำลังทหาร สงครามต่อต้าน การจลาจล ฟัตวา (fatwas) จิฮาด (jihad) สงครามกองโจร วีดีโอขู่ขวัญ และโศกนาฏกรรม 9/11 ทำไมเหตุการณ์เหล่านี้จึงเกิดขึ้น? ดูเหมือนว่า "อิสลาม" จะกลายเป็นคำตอบที่สำเร็จรูปไม่ซับซ้อน ที่ทำให้เราสามารถทำความเข้าใจกับโลกทุกวันนี้ที่ดิ้นรนไม่อยู่นิ่ง และอันที่จริง คนที่มีแนวคิดแบบอนุรักษ์นิยมใหม่ (Neoconservatives) บางคนก็เชื่อว่า "Islam fascism" (ลัทธิเผด็จการฟาสซิสต์อิสลาม) ได้กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเราใน "สงครามโลกครั้งที่สาม" ที่ส่อแววว่าจะเกิดขึ้นในอนาคต

แต่ขอให้ลองหยุดฟังผมสักครู่นะครับ ถ้าสมมุติว่าอิสลามไม่เคยเกิดขึ้นเลยล่ะ? ถ้าสมมุติว่าโลกไม่เคยมีศาสดาชื่อโมฮัมหมัด ไม่มีเรื่องราวของการเผยแผ่อิสลามไปสู่ภูมิภาคตะวันออกกลาง ทวีปเอเชีย และทวีปแอฟริกา?

ความหมกมุ่นของเราทุกวันนี้ในประเด็นการก่อการร้าย สงคราม และลัทธิต่อต้านอเมริกัน ซึ่งล้วนเป็นประเด็นระดับโลกที่สั่นสะเทือนอารมณ์ทั้งสิ้น ทำให้เป็นเรื่องสำคัญยิ่งที่เราจะต้องเข้าใจต้นเหตุที่แท้จริงของวิกฤตเหล่านี้ อิสลามเป็นต้นเหตุของปัญหาจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าต้นเหตุแท้จริงคือปัจจัยอื่นๆ ที่อยู่ลึกกว่าและมองเห็นยากกว่า? เพื่อให้เราอภิปรายประเด็นนี้กันง่ายขึ้น ลองนึกดูว่า ตะวันออกกลางที่ไม่เคยมีอิสลามจะเป็นอย่างไร ในโลกแบบนั้น เราจะสามารถหลบเลี่ยงปัญหาหลายประการที่เราเผชิญอยู่ในปัจจุบันได้หรือไม่? ตะวันออกกลางจะมีความสงบสุขกว่านี้หรือไม่? ความสัมพันธ์ระหว่างตะวันออก-ตะวันตกในกรณีนั้น จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? ถ้าไม่มีอิสลาม แน่นอนว่าระเบียบโลกจะมีหน้าตาแตกต่างจากที่มันเป็นอยู่ในปัจจุบัน แต่เราจะแน่ใจได้หรือเปล่า?

ถ้าไม่มีอิสลาม จะมีอะไร?
ตั้งแต่ยุคแรกเริ่มของตะวันออกกลาง ดูเหมือนว่าอิสลามจะเป็นเค้าโครงปทัสถานทางวัฒนธรรม (cultural norms) และแม้กระทั่งรสนิยมทางการเมืองของผู้นับถือศาสนานี้ ดังนั้นเราจะแยกอิสลามออกจากตะวันออกกลางได้อย่างไร? ในความเป็นจริง เรื่องนี้ไม่ได้ยากอย่างที่เราคิด

ลองเริ่มที่ชาติพันธุ์ก่อน ถ้าไม่มีอิสลาม ตะวันออกกลางก็จะยังคงเป็นทวีปที่มีความซับซ้อนและความขัดแย้งระหว่างชาติพันธุ์อันหลากหลาย กลุ่มชาติพันธุ์ใหญ่ๆ ในทวีปนี้ ไม่ว่าจะเป็นชาวอาหรับ เปอร์เซีย ตุรกี เคิร์ด ยิว เบอร์เบอร์ และพาชทุน ก็จะยังคงครอบงำการเมืองในภูมิภาค ลองยกกรณีของเปอร์เชียเป็นตัวอย่างก็ได้ - นานก่อนที่อิสลามจะเกิด อาณาจักรเปอร์เซียอันยิ่งใหญ่ยุคแล้วยุคเล่าก็ได้ขยายขอบเขตไปถึงธรณีประตูของเอเธนส์ (เมืองหลวงอาณาจักรกรีกโบราณ - ผู้แปล) และเป็นคู่ปรับตลอดกาลของใครก็ตามที่ตั้งรกรากในเขตอนาโตเลีย (Anatolia คือคาบสมุทรตุรกีในปัจจุบัน) นอกจากนั้น ชนชาติยิวโบราณก็สู้รบกับชาวเปอร์เซียตลอดบริเวณ "Fertile Crescent" และอิรัก

ยังไม่นับชนเผ่าเร่ร่อน และพ่อค้าชาวอาหรับที่ทั้งขยับขยายและโยกย้ายถิ่นฐานเข้าไปในบริเวณอื่นๆ ที่ชาวยิวอาศัยอยู่ในตะวันออกกลาง นานก่อนอิสลามจะเกิด ชาวมองโกลจะยังคงบุกโจมตีและทำลายอารยธรรมทั้งหมดในเอเชียกลาง และอารยธรรมส่วนใหญ่ในตะวันออกกลางในคริสตศตวรรษที่ 13 ตุรกีจะยังคงยึดครองคาบสมุทรอนาโตเลีย และคาบสมุทรบัลข่านจนถึงกรุงเวียนนา และตะวันออกกลางเกือบทั้งหมด การปะทะกันเหล่านี้เพื่อแย่งชิงอำนาจ ดินแดน อิทธิพล และการค้า ดำรงอยู่เนิ่นนานก่อนที่อิสลามจะเข้าถึง

อย่างไรก็ตาม อาจเป็นเรื่องไม่มีเหตุผลถ้าเราจะแยกศาสนาทุกศาสนาออกจากสมการ ถ้าโลกไม่มีอิสลาม คนในตะวันออกกลางแทบทั้งหมดก็จะยังคงนับถือคริสต์นิกายต่างๆ เหมือนกับที่เคยนับถือก่อนอิสลามจะเกิด เพราะไม่มีศาสนาหลักอื่นใดนอกจากโซโรแอสเตรียน (Zoroastrian) และยิวซึ่งเป็นที่นับถือในหมู่ชนกลุ่มน้อยเท่านั้น

แต่ถ้าตะวันออกกลางทั้งทวีปยังนับถือศาสนาคริสต์อยู่ ทวีปนี้จะปรองดองกับโลกตะวันตกได้จริงหรือ? ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นความฝันเท่านั้น เพราะกรณีดังกล่าวเราต้องสมมุติว่า โลกตะวันตกยุคกลางที่อยู่ไม่สุขและชอบขยายดินแดน จะไม่แผ่อำนาจและอิทธิพลเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านทางทิศตะวันออกในการเสาะหาที่มั่นทางเศรษฐกิจและภูมิศาสตร์การเมือง เพราะท้ายที่สุดแล้ว สงครามครูเสด (Crusades) คืออะไรเล่า หากไม่ใช่การผจญภัยของโลกตะวันตกที่ขับดันด้วยความต้องการทางการเมือง สังคม และเศรษฐกิจ? ธงศาสนาคริสต์เป็นเพียงสัญลักษณ์อันทรงพลัง เป็นสัญญาณระดมพลที่สร้างความชอบธรรมให้กับความต้องการทางโลกย์ของชาวยุโรปผู้ครองอำนาจ

ในความเป็นจริง ศาสนาของ "ชนพื้นเมือง" ไม่เคยเป็นที่สนใจของการกรีฑาทัพของโลกตะวันตกที่ปรารถนาจะเป็นเจ้าโลก ยุโรปอาจใช้ถ้อยคำที่ฟังดูสูงส่งว่ากำลัง "นำคุณธรรมของชาวคริสต์ไปสู่ชนพื้นเมือง" แต่เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคือ การก่อตั้งด่านอาณานิคมทั่วโลก ให้เป็นแหล่งผลิตความมั่งคั่งสำหรับศูนย์กลางอำนาจ และเป็นฐานที่มั่นสำหรับการแผ่อิทธิพลของโลกตะวันตกออกไปเรื่อยๆ

ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น ชาวคริสต์ผู้อาศัยอยู่ในทวีปตะวันออกกลาง จึงไม่น่าจะยินดีต้อนรับกองทัพเรือและพ่อค้าชาวยุโรปที่มีปืนตะวันตกหนุนหลังอยู่ ลัทธิล่าอาณานิคมคงจะยังเจริญรุ่งเรืองท่ามกลางชาติพันธุ์อันหลากหลายและขัดแย้งกันในภูมิภาคนั้น ซึ่งเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับการเล่นเกม "แบ่งแยกให้แตกหักแล้วค่อยปกครอง" (divide and rule) และชาวยุโรปก็จะยังคงแต่งตั้งคนพื้นเมืองที่ว่านอนสอนง่ายเป็นผู้ปกครองประเทศ เพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขา

ทีนี้ลองหมุนเข็มนาฬิกาเข้าสู่ยุคแห่งน้ำมันในตะวันออกกลาง
รัฐในตะวันออกกลางทั้งหลาย ถ้าสมมุติว่ายังเป็นคริสต์อยู่ จะต้อนรับ"การอารักขา"(protectorate) ของยุโรป เหนือดินแดนของพวกเขาหรือไม่? ไม่มีทาง. โลกตะวันตกจะยังต้องสร้างและควบคุมชัยภูมิสำคัญๆ เช่น คลองสุเอซ อิสลามไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้รัฐตะวันออกกลางต่อต้านโครงการล่าอาณานิคมของยุโรป ซึ่งชอบวาดพรมแดนระหว่างประเทศขึ้นมาใหม่ตามความต้องการของตัวเอง นอกจากนั้น ชาวคริสต์ในตะวันออกกลางก็จะยังไม่ยินดีต้อนรับบริษัทน้ำมัน ยักษ์ใหญ่จากตะวันตก ซึ่งถูกหนุนหลังโดยผู้สำเร็จราชการ นักการทูต สายลับ และกองทัพ มากไปกว่าถ้าพวกเขาเป็นชาวมุสลิม ลองดูประวัติการต่อต้านอเมริกาของชาวอเมริกาใต้ ที่ต่อต้านการครอบงำของอเมริกาในธุรกิจน้ำมัน เศรษฐกิจ และการเมืองในประเทศ ทวีปตะวันออกกลางจะยังคงอยากสร้างขบวนการเคลื่อนไหวชาตินิยมที่ต่อต้านนักล่าอาณานิคม เพื่อแย่งชิงดินแดน ตลาด อธิปไตย และชะตาชีวิตกลับคืนมาจากเงื้อมมือของชาวต่างชาติ ไม่ต่างจากขบวนการลักษณะเดียวกันในอินเดียที่คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดู, ประเทศจีน (ขงจื๊อ), เวียดนาม (พุทธ), และแอฟริกา (คริสต์และผี)

นอกจากนี้ แน่นอนว่าฝรั่งเศสจะยังคงขยายอาณาเขตเข้าไปในอัลจีเรีย (ประเทศที่คนส่วนใหญ่เป็นคริสต์) เพื่อยึดครองผืนดินอันอุดมสมบูรณ์และก่อตั้งอาณานิคม เช่นเดียวกัน การที่คนเอธิโอเปียส่วนใหญ่นับถือคริสต์ก็ไม่เคยหยุดอิตาลีจากการเปลี่ยนประเทศนั้นให้เป็นเมืองขึ้นที่อิตาลีปกครองอย่างเหี้ยมโหด กล่าวโดยสรุป ไม่มีเหตุผลใดๆ เลยที่จะทำให้เชื่อได้ว่า ปฏิกิริยาของรัฐในตะวันออกกลางต่อมหกรรมการล่าอาณานิคมของยุโรป จะแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นภายใต้การนับถือศาสนาอิสลาม

แต่บางที ตะวันออกกลางอาจเป็นประชาธิปไตยมากกว่านี้ถ้าไม่มีอิสลาม? ประวัติศาสตร์ของระบอบเผด็จการในยุโรปเองทำให้คำตอบนี้น่ากังขา ระบอบเผด็จการอันโหดร้ายในสเปนและโปรตุเกสยุติลงได้เพียงเมื่อกลางทศวรรษ 1970 เท่านั้น กรีซเองก็เพิ่งโผล่พ้นระบอบเผด็จการที่เกี่ยวโยงกับคริสตจักรเพียงเมื่อไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา รัสเซีย (ซึ่งคนส่วนใหญ่นับถือคริสต์) ยังไม่เป็นประชาธิปไตย และจวบจนเมื่อไม่นานมานี้ ทวีปอเมริกาใต้ก็เต็มไปด้วยเผด็จการทหาร ผู้มักจะปกครองประเทศด้วยแรงหนุนจากอเมริกา โดยมีคริสตจักรนิกายแคทอลิกเป็นพันธมิตร ประเทศส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกาที่นับถือคริสต์ก็ไม่ได้มีประวัติดีไปกว่ากัน ทำไมทวีปตะวันออกกลางถ้าเป็นคริสต์จะดูแตกต่างไปจากนี้?

และแล้วเราก็มาถึงปาเลสไตน์ แน่นอน ชาวคริสต์คือกลุ่มคนที่จองล้างจองผลาญชาวยิวอย่างไร้ยางอายมานานนับพันปี จนถึงจุดที่เลวร้ายที่สุดใน Holocaust (การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิวของนาซีภายใต้ฮิตเลอร์ - ผู้แปล) ตัวอย่างอันร้ายกาจของลัทธิเกลียดชังยิว (anti-Semitism) เหล่านี้มีรากมาจากผืนดินและวัฒนธรรมของชาวคริสต์ในโลกตะวันตก ดังนั้นถึงแม้ไม่มีอิสลาม ชาวยิวก็จะยังคงต้องแสวงหาประเทศใหม่นอกทวีปยุโรป ขบวนการปลดปล่อยยิว (Zionist movement) จะยังคงอุบัติขึ้น และเสาะหาที่มั่นในปาเลสไตน์ และรัฐยิวใหม่ก็จะยังคงขับไล่ชาวอาหรับกว่า 750,000 คนที่อาศัยอยู่ในปาเลสไตน์ ออกจากบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจเป็นชาวคริสต์ (ซึ่งอันที่จริงชาวอาหรับหลายคนก็เป็นคริสต์) ชาวอาหรับในปาเลสไตน์เหล่านี้จะไม่ต่อสู้เพื่อปกป้องหรือช่วงชิงดินแดนของพวกเขากลับคืนมาหรือ?

หัวใจของปัญหาระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์ คือความขัดแย้งเกี่ยวกับประเทศ ชาติพันธุ์ และอาณาเขต ซึ่งถูกเสริมด้วยสโลแกนทางศาสนาเพียงเมื่อไม่นานมานี้เอง และเราก็ไม่ควรลืมว่า ชาวอาหรับที่นับถือคริสต์ก็มีบทบาทสำคัญในการอุบัติขึ้นของขบวนการชาตินิยมอาหรับขบวนการแรกๆ ในตะวันออกกลาง ยกตัวอย่างเช่น มิเชล อัฟลัค (Michel Aflaq) ผู้ก่อตั้งพรรคบาธ (Ba'th) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองระดับภูมิภาค (pan-Arab) พรรคแรก เป็นชาวซีเรียนับถือคริสต์ที่จบการศึกษาจากซอร์บอนน์ (Sorbonne - หนึ่งในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดของฝรั่งเศส)

แต่ชาวคริสต์ในตะวันออกกลางน่าจะโน้มเอียงไปทางโลกตะวันตก อย่างน้อยก็ในแง่ของศาสนา เราจะหลีกเลี่ยงการปะทะกันระหว่างศาสนาไม่ได้เลยหรือ? ในความเป็นจริง คริสตจักรเองก็ถูกสั่นคลอนด้วย "ความคิดนอกรีต" (heresies) มากมายนับตั้งแต่ยุคแรกๆ ที่เริ่มมีอิทธิพล และความคิดนอกรีตเหล่านั้นก็เป็นเครื่องมือทางการเมืองที่ใช้ต่อต้านอำนาจของอาณาจักรโรมันหรือไบแซนทีน สงครามทางศาสนาในโลกตะวันตกเปรียบเสมือนผ้าม่านที่ปกคลุมความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ ยุทธศาสตร์ การเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมระหว่างคนกลุ่มต่างๆ ที่ต้องการช่วงชิงอำนาจ ผู้ไม่ได้สมัครสมานสามัคคีกันแม้ว่าจะนับถือศาสนาเดียวกันก็ตาม

แม้กระทั่งคำว่า "คริสต์ตะวันออกกลาง" (Christian Middle East) เองก็ปิดบังความเป็นอริที่น่าเกลียดเอาไว้ ถ้าไม่มีอิสลาม ประชากรในตะวันออกกลางก็จะยังคงเป็นเช่นเดียวกับที่บรรพบุรุษของพวกเขาเป็น ก่อนที่อิสลามจะเกิด นั่นคือ คนส่วนใหญ่คงจะนับถือศาสนาคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์ตะวันออก (Eastern Orthodox) เป็นเรื่องง่ายที่เราจะหลงลืมความขัดแย้งระหว่างคริสตจักรของนิกายแคทอลิกในกรุงโรม กับคริสตจักรของนิกายออร์โทดอกซ์ตะวันออกในกรุงคอนสแตนติโนเปิล (Constantinople เมืองหลวงของอาณาจักรไบแซนทีน คู่ปรับของอาณาจักรโรมันตะวันตก - ผู้แปล) ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ขัดแย้งทางศาสนาที่อยู่ยงคงกระพัน รุนแรง และขมขื่นที่สุดในประวัติศาสตร์โลก และก่อให้เกิดความเคียดแค้นในหมู่ผู้นับถือศาสนามาจนถึงทุกวันนี้

ชาวคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์ตะวันออกไม่เคยลืมหรือให้อภัยกับการบุกเผากรุงคอนสแตนติโนเปิลของกองทัพครูเสดตะวันตกในปี ค.ศ. 1204 เวลาผ่านไปเกือบ 800 ปี จนถึงปี 1999 พระสันตะปาปา จอห์น พอล ที่สอง ก็พยายามริเริ่มก้าวเล็กๆ สู่ความสมานฉันท์ ด้วยการเยือนโลกออร์โทดอกซ์ นับเป็นการเยือนครั้งแรกของพระสันตะปาปานิกายแคทอลิกในรอบหนึ่งพันปี นั่นเป็นจุดเริ่มต้น แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ความไม่ลงรอยกันระหว่างตะวันออกกับตะวันตกในโลกคริสต์ในตะวันออกกลางก็คงจะยังเป็นเหมือนกับที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้. ลองยกกรีซขึ้นมาเป็นตัวอย่างก็ได้ - นิกายออร์โทดอกซ์เป็นแรงผลักดันอันทรงพลังที่อยู่เบื้องหลังกระแสชาตินิยม และความรู้สึกต่อต้านโลกตะวันตก และกระแสต่อต้านตะวันตกในการเมืองกรีซเพียงหนึ่งทศวรรษที่แล้ว ก็สะท้อนความหวาดระแวงและมุมมองต่อโลกตะวันตกที่รุนแรง ไม่ต่างจากที่เราได้ยินจากผู้นำในโลกมุสลิมปัจจุบัน

วัฒนธรรมของคริสตจักรนิกายออร์โทดอกซ์นั้น มีความแตกต่างอย่างมากจากวัฒนธรรมของโลกตะวันตกหลังยุครู้แจ้ง (post-Enlightenment) ซึ่งเน้นการแบ่งแยกระหว่างทางธรรมและทางโลก ระบอบทุนนิยม และความสำคัญของปัจเจกชน. คริสตจักรออร์โทดอกซ์ยังมีความกลัวโลกตะวันตกหลายประการที่ตกค้างมาจากยุคก่อนๆ และความกลัวเหล่านี้ก็มีส่วนคล้ายกับความรู้สึกไม่ปลอดภัยของชาวมุสลิมปัจจุบัน กล่าวคือ ความกลัวว่า มิชชันนารีจากตะวันตกจะมาหว่านล้อมให้คนเปลี่ยนศาสนา แนวโน้มที่จะมองศาสนาว่าเป็นเครื่องมือสำคัญในการปกป้องและอนุรักษ์ชุมชนและวัฒนธรรม และความหวาดระแวงว่าโลกตะวันตกนั้น "เสื่อมทราม" (corrupted) และยังไม่ละทิ้งลัทธิล่าอาณานิคม

ดังนั้นถึงแม้โลกจะไม่มีอิสลาม มอสโคว์ก็จะยังคงมีอิทธิพลเป็นพิเศษในพื้นที่ตะวันออกกลางที่คนนับถือคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์ ในฐานะ "ศูนย์กลาง" นิกายออร์โทดอกซ์ตะวันออกแห่งสุดท้ายในโลก โลกออร์โทดอกซ์จะยังคงเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญ ในการชิงดีชิงเด่นระหว่างโลกตะวันออกกับตะวันตกในสงครามเย็น. แซมมวล ฮันติงตัน (Samuel Huntington ผู้ประพันธ์หนังสือขายดีที่เต็มไปด้วยอคติเรื่อง The Clash of Civilizations - ผู้แปล) เองก็พูดถึงโลกคริสต์ออร์โทดอกซ์ว่าเป็นหนึ่งในอารยธรรมที่อยู่ระหว่างการ "ปะทะ" ทางวัฒนธรรมกับโลกตะวันตก

การยึดครองอิรักของอเมริกาปัจจุบันไม่มีวันเป็นที่ต้อนรับของชาวอิรักมากกว่าที่เป็นอยู่ ถ้าชาวอิรักเหล่านั้นนับถือศาสนาคริสต์ สหรัฐอเมริกาไม่ได้โค่นล้มซัดดัม ฮุสเซน (ผู้นำที่ชาตินิยมอย่างรุนแรงและไม่นับถือศาสนาใดๆ ทั้งสิ้น) เพราะเขาเป็นชาวมุสลิม ชนชาติอื่นๆ ในโลกอาหรับจะยังคงสนับสนุนชาวอาหรับในอิรักในความพยายามที่จะดำรงชีวิตอย่างเจ็บช้ำภายใต้การยึดครอง ไม่มีประเทศใดในโลกต้อนรับการยึดครองของชาวต่างชาติ และการฆ่าสังหารพลเมืองของประเทศตัวเองด้วยน้ำมือของทหารต่างชาติ ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา กลุ่มคนที่ถูกข่มขู่จากกองกำลังต่างชาติ มักจะดิ้นรนหาอุดมการณ์เพื่อสร้างความชอบธรรม และสรรเสริญการลุกฮือขึ้นต่อต้านของพวกเขา ศาสนาก็เป็นหนึ่งในอุดมการณ์ทำนองนั้น

ที่ผมกล่าวมาทั้งหมดนี้เป็นภาพของ "โลกไร้อิสลาม" ภายใต้การสันนิษฐานของผม มันคือตะวันออกกลางที่ถูกครอบงำด้วยคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์ตะวันออก โลกที่หวาดระแวงและแม้กระทั่งเป็นปฏิปักษ์ต่อโลกตะวันตก ทั้งในประวัติศาสตร์และโดยจิตวิทยา ออร์โทดอกซ์ตะวันออกมีอิทธิพลเหนือดินแดนที่ยังมีความแตกต่างทางชาติพันธุ์สูง มีจิตสำนึกและความไม่พอใจโลกตะวันตกอย่างรุนแรง เคยถูกกองทัพล่าอาณานิคมจากตะวันตกรุกรานซ้ำซาก ทรัพยากรถูกควบคุมจัดการ พรมแดนถูกมหาอำนาจตะวันตกวาดใหม่ให้สอดคล้องกับผลประโยชน์ของตัวเอง ระบอบการปกครองถูกจัดตั้งให้สยบยอมต่ออำนาจตะวันตก ปาเลสไตน์จะยังคงถูกทำลายต่อไป อิหร่านจะยังคงเป็นประเทศชาตินิยมจัด เราจะยังคงเห็นชาวปาเลสไตน์ต่อต้านชาวยิว, ชาวเชเช็น (Chechen) ต่อต้านชาวรัสเซีย, ชาวอิหร่านต่อต้านชาวอังกฤษและอเมริกัน, ชาวแคชเมียร์ต่อต้านชาวอินเดีย, ชาวทมิฬต่อต้านชาวสิงหลในศรีลังกา, และชาวอุยเกอร์ (Uighur) และชาวทิเบตต่อต้านชาวจีน, ตะวันออกกลางจะยังคงเห็นโมเดลที่น่ายกย่องจากหน้าประวัติศาสตร์ นั่นคืออาณาจักรไบแซนทีนที่ดำรงอยู่ได้นานกว่า 2,000 ปี เป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและศาสนาที่พวกเขาใช้แสดงอัตลักษณ์ในหลายแง่มุม แนวคิดเช่นนี้จะทำให้รอยร้าวระหว่างตะวันออก-ตะวันตก ดำรงอยู่ต่อไป นี่ไม่ใช่ภาพแห่งสันติภาพที่น่าสบายใจเลย

แน่นอน ผมคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระหากจะเถียงว่าการดำรงอยู่ของอิสลามไม่ส่งผลกระทบอย่างเป็นเอกเทศใดๆ เลยต่อตะวันออกกลาง หรือความสัมพันธ์ตะวันออก-ตะวันตก อิสลามเป็นพลังที่สร้างความสมัครสมานสามัคคีอย่างเหนียวแน่นในระดับภูมิภาค ในฐานะศาสนาสากลระดับโลก อิสลามได้สร้างอารยธรรมอันกว้างขวางที่มีหลักการร่วมกันมากมาย ทั้งในด้านปรัชญา ศิลปะ และสังคม ตลอดจนทัศนคติเกี่ยวกับชีวิตที่เปี่ยมศีลธรรม สำนึกในความยุติธรรม ระบอบกฎหมาย และหลักธรรมาภิบาล ทั้งหมดนี้ในวัฒนธรรมชั้นสูงที่ฝังรากลึก ในฐานะพลังทางวัฒนธรรมและศีลธรรม อิสลามได้ช่วยสร้างสะพานเชื่อมความแตกต่างทางชาติพันธุ์ในหมู่ชาวมุสลิมที่หลากหลาย สนับสนุนให้พวกเขารู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอารยธรรมมุสลิมระดับโลก เพียงข้อนี้ข้อเดียวก็ทำให้อิสลามมีน้ำหนักมากแล้ว นอกจากนี้ อิสลามยังส่งผลกระทบต่อภูมิศาสตร์การเมืองด้วย กล่าวคือ ถ้าโลกไม่มีอิสลาม ประเทศอิสลามในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทุกวันนี้ โดยเฉพาะปากีสถาน บังคลาเทศ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ก็จะอยู่ในโลกของฮินดูแทน

อารยธรรมอิสลามสร้าง "อุดมการณ์ร่วม" ที่ชาวมุสลิมทั่วโลกสามารถใช้ในการร้องขอความช่วยเหลือในการต่อต้านอิทธิพลของโลกตะวันตกที่คืบคลานเข้ามา ถึงแม้ว่าคำอุทธรณ์นั้นจะไม่สามารถยับยั้งกระแสการล่าอาณานิคมของตะวันตกได้ มันก็สร้าง "ความทรงจำทางวัฒนธรรม" (cultural memory) ว่าชาวมุสลิมทั้งมวลมีโชคชะตาร่วมกัน ซึ่งเป็นความทรงจำที่ไม่เคยลบเลือน มหาอำนาจยุโรปสามารถใช้กลยุทธ์ "แบ่งแยกแล้วปกครอง" ในการปกครองชาวแอฟริกัน เอเชีย และอเมริกาใต้จำนวนมาก ที่ล้วนตกอยู่ใต้อำนาจตะวันตกทีละราย. การต่อต้านที่สามัคคีกันในระดับข้ามชาติระหว่างผู้คนเหล่านี้เป็นเรื่องที่ยากจะทำให้สำเร็จ ในเมื่อพวกเขาไม่มีสัญลักษณ์ร่วมทางชาติพันธุ์หรือวัฒนธรรมใดๆ ที่จะใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อต้านได้
ในโลกไร้อิสลาม มหกรรมล่าอาณานิคมของโลกตะวันตกจะพบว่าสามารถแบ่งแยก ยึดครอง และปกครองทวีปตะวันออกกลางและเอเชียได้อย่างง่ายดายกว่าเดิม ประชากรในดินแดนเหล่านี้จะไม่มีความทรงจำร่วมทางวัฒนธรรมใดๆ ที่บันทึกความอดสูและความพ่ายแพ้ในภูมิภาคหลงเหลืออยู่อีกต่อไป นี่เป็นเหตุผลหลักที่อธิบายว่า เหตุใดสหรัฐอเมริกาจึงกำลังถูกถอดเขี้ยวเล็บในโลกมุสลิม เทคโนโลยีโทรคมนาคมและภาพถ่ายผ่านดาวเทียมในปัจจุบันช่วยสร้างสำนึกแห่งตัวตน (self-consciousness) ที่เข้มข้นมากในหมู่ชาวมุสลิม และความรู้สึกว่าโลกตะวันตกกำลังรุกรานวัฒนธรรมอิสลาม การรุกรานนี้ไม่เกี่ยวกับความเป็นสมัยใหม่ แต่เกี่ยวกับความกระหายไม่มีวันสิ้นสุดของโลกตะวันตกที่อยากครอบงำพื้นที่ทางยุทธศาสตร์ ทรัพยากร และแม้กระทั่งวัฒนธรรมของโลกมุสลิม ซึ่งอาจเรียกรวมๆ ว่าเป็นความพยายามที่จะสร้างตะวันออกกลางที่ "สนับสนุนอเมริกา" (pro-American) แต่โชคร้ายที่สหรัฐอเมริกาคิดเอาเองอย่างไร้เดียงสาว่า อิสลามคือสิ่งเดียวที่ยืนอยู่ระหว่างอเมริกากับเป้าหมายดังกล่าว
แต่ถ้าเราพูดถึงการก่อการร้ายล่ะ? นี่เป็นประเด็นเร่งด่วนที่สุดที่โลกตะวันตกชอบผูกโยงเข้ากับอิสลามในปัจจุบัน ถ้าจะกล่าวอย่างรวบรัดที่สุด โศกนาฏกรรม 9/11 จะเกิดขึ้นหรือไม่ถ้าโลกไม่มีอิสลาม? ถ้าความเจ็บแค้นของตะวันออกกลาง ซึ่งมีรากมาจากความโกรธแค้นต่อนโยบายและพฤติกรรมของอเมริกาที่บ่มเพาะมานานหลายสิบปี ถูกห่อหุ้มด้วยธงที่ไม่ใช่อิสลาม เหตุการณ์จะออกมาไม่เหมือนเดิมหรือไม่? กรณีนี้ก็เหมือนกับกรณีอื่นๆ คือ เราต้องจำให้ได้ว่าเป็นเรื่องง่ายเพียงใดที่จะยกศาสนาขึ้นมาบังหน้า ทั้งๆ ที่ต้นเหตุจริงๆ คือความเจ็บแค้นเรื่องอื่นที่มีมานานหลายสิบปี สิ่งที่เกิดขึ้นในวันที่ 11 กันยายน 2001 ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของเรื่อง สำหรับผู้ก่อการร้ายอัลกออิดะห์ที่จี้เครื่องบินในวันนั้น อิสลามเปรียบเสมือนแว่นขยายในแสงแดดจ้าที่รวบรวมความเจ็บแค้นร่วมหลายๆ ประการเข้าด้วยกัน แล้วนำความเจ็บแค้นเหล่านั้นมาขมวดเข้ากัน โฟกัสเป็นรังสีรุนแรง เป็นชั่วขณะแห่งความชัดเจนว่าจะต้องจัดการกับผู้บุกรุกชาวต่างชาติอย่างไร

ในโฟกัสของโลกตะวันตกที่มองการก่อการร้ายว่าเป็น "ฝีมือ" ของอิสลาม ความทรงจำทั้งหลายมีอายุสั้นมาก ทหารกองโจรของอิสราเอลใช้วิธีก่อการร้ายกับชาวอังกฤษในปาเลสไตน์, ชาวทมิฬ "ไทเกอร์" ในศรีลังกาผู้นับถือศาสนาฮินดู เป็นผู้คิดค้นศิลปะแห่งการใช้เสื้อเกราะติดระเบิดพลีชีพ และทำสถิตินำหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายกลุ่มอื่นๆ ในการใช้วิธีระเบิดพลีชีพนานนับทศวรรษ รวมทั้งในการสังหารราจีฟ คานธี นายกรัฐมนตรีอินเดีย, ผู้ก่อการร้ายชาวกรีกสังหารเจ้าหน้าที่ชาวอเมริกันหลายครั้งในกรุงเอเธนส์, ขบวนการก่อการร้ายชาวซิกข์ที่ทำงานอย่างเป็นระบบสังหารนางอินธิรา คานธี ก่อจลาจลในอินเดีย ก่อตั้งฐานที่มั่นข้ามทวีปในแคนาดา และทำให้เครื่องบินโดยสารของสายการบินแอร์อินเดียตกลงในมหาสมุทรแอตแลนติก

ผู้ก่อการร้ายชาวมาซีโดเนีย (Macedonia ดินแดนตอนใต้ของกรีซ) เป็นที่หวาดผวาไปทั่วคาบสมุทรบัลข่านในช่วงก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, การลอบสังหารผู้นำหลายสิบครั้งในปลายศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 เป็นฝีมือของ "นักอนาธิปไตย" ชาวยุโรปและอเมริกัน ก่อให้เกิดความหวาดกลัวไปทั่ว, กองทัพกู้ชาติไอริช (Irish Republican Army หรือ IRA) ใช้วิธีก่อการร้ายอันโหดเหี้ยมนานัปการในการต่อสู้กับอังกฤษต่อเนื่องนานหลายสิบปี, เช่นเดียวกับที่กองโจรคอมมิวนิสต์และกลุ่มผู้ก่อการร้ายในเวียดนามใช้ในการต่อสู้กับทหารอเมริกัน, คอมมิวนิสต์ในมลายูใช้ต่อสู้กับทหารอังกฤษในทศวรรษ 1950, ผู้ก่อการร้ายชาวเมาเมา (Mau Mau) ใช้ต่อสู้กับเจ้าหน้าที่อังกฤษในเคนยา, และกรณีอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน ผู้ก่อการร้ายไม่จำเป็นต้องเป็นชาวมุสลิมเท่านั้น

ประวัติการก่อการร้ายในช่วงไม่กี่ปีมานี้ก็ให้ภาพที่ไม่แตกต่างกันมากนัก สถิติของยูโรโปล (Europol หน่วยงานตำรวจของสหภาพยุโรป) ระบุว่า เกิดเหตุก่อการร้าย 498 ครั้งในสหภาพยุโรปในปี 2006 เพียงปีเดียว ในจำนวนนี้ 424 ครั้งเป็นฝีมือของกลุ่มแบ่งแยกดินแดน ที่เหลืออีก 55 ครั้งเป็นฝีมือของฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง อีก 18 ครั้งเป็นฝีมือของผู้ก่อการร้ายกลุ่มอื่นๆ มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้นที่เป็นฝีมือของผู้ก่อการร้ายชาวมุสลิม แน่นอน มีความพยายามที่จะก่อการร้ายจำนวนหนึ่งที่ถูกทางการระงับได้ก่อนลงมือ ในชุมชนชาวมุสลิมที่ถูกสอดส่องอย่างเข้มงวด แต่ตัวเลขเหล่านี้ก็บ่งบอกขอบเขตอันกว้างขวางของอุดมการณ์ของกลุ่มคนที่มีแนวโน้มว่าจะเป็นผู้ก่อการร้าย

ด้วยเหตุนี้ เป็นเรื่องยากนักหรือที่เราจะจินตนาการว่าชาวอาหรับ ไม่ว่าจะเป็นคริสต์หรือมุสลิม ซึ่งโกรธแค้นอิสราเอลหรือการบุกรุก การโค่นล้ม และการแทรกแซงอย่างไม่จบสิ้นของลัทธิล่าอาณานิคม จะใช้เทคนิคการก่อการร้ายหรือก่อสงครามกองโจรในลักษณะคล้ายคลึงกัน? คำถามที่อาจจะเหมาะสมกว่าคือ ทำไมมันไม่เกิดขึ้นเร็วกว่านี้? ในขณะที่กลุ่มหัวรุนแรงทั้งหลายแจกแจงความเจ็บแค้นของพวกเขาในยุคโลกาภิวัตน์ของเรา ทำไมเราถึงจะไม่ควรคาดหวังว่าพวกเขาจะบุกรุกเข้าไปถึงหัวใจของโลกตะวันตก?

ถ้าอิสลามเกลียดชังความเป็นสมัยใหม่จริง เหตุใดชาวมุสลิมจึงรอให้ถึง 9/11 ก่อนจะลงมือ? และเหตุใดผู้นำทางความคิดชาวมุสลิมหลายคน จึงประกาศตอนต้นศตวรรษที่ 20 ว่า โลกมุสลิมต้องยอมรับความเป็นสมัยใหม่ ในขณะที่ปกป้องวัฒนธรรมอิสลามไปด้วยในเวลาเดียวกัน? เป้าหมายในยุคแรกๆ ของโอซามา บิน ลาเดน ไม่ใช่ความเป็นสมัยใหม่เลย เขาพูดถึงปาเลสไตน์ รองเท้าบู้ทอเมริกันบนแผ่นดินซาอุดิอาระเบีย ผู้นำซาอุภายใต้การควบคุมของอเมริกา และ "ชาวครูเสด" สมัยใหม่ ผมคิดว่าเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่ความโกรธแค้นของชาวมุสลิมหัวรุนแรงเพิ่งปะทุขึ้นบนแผ่นดินอเมริกันในปี 2001 ในทางที่เป็นปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ต่างๆ ในประวัติศาสตร์สมัยก่อนและสมัยใหม่ และต่อนโยบายของอเมริกัน ถ้าไม่มี 9/11 เหตุการณ์ทำนองเดียวกันก็ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

ถึงแม้ว่าอิสลามในฐานะเครื่องมือต่อต้านจะไม่เคยเกิดขึ้นในโลก ลัทธิมาร์กซ์ (Marxism) ก็มีจริง อุดมการณ์เบื้องหลังลัทธินี้อาจนับเป็นผู้ให้กำเนิดกลุ่มผู้ก่อการร้าย กลุ่มสงครามกองโจร และขบวนการปลดปล่อยระดับชาติจำนวนนับไม่ถ้วน ลัทธิมาร์กซ์มีอิทธิพลต่อกลุ่ม Basque ETA ในสเปน, FARC ในโคลัมเบีย, Shining Path ในเปรู และกองทัพแดงในยุโรป นี่เป็นตัวอย่างจำนวนหยิบมือเดียวเท่านั้นจากโลกตะวันตก. จอร์จ ฮาบาช (George Habash) ผู้ก่อตั้งองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Popular Front for the Liberation of Palestine) อันร้ายกาจ เป็นชาวคริสต์นิกายออร์โทดอกซ์และนับถือลัทธิมาร์กซ์ ผู้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอเมริกันในกรุงเบรุต ในยุคที่กระแสคลั่งชาติของชาวอาหรับหัวรุนแรงผนวกเข้ากับความคิดรุนแรงในลัทธิมาร์กซ์ ชาวปาเลสไตน์ที่นับถือคริสต์จำนวนมากสนับสนุนการกระทำของฮาบาช

ชนชาติที่ต่อต้านผู้บุกรุกจากต่างชาติมักจะหา "ธง" เพื่อเผยแพร่และสรรเสริญเป้าหมายของการต่อสู้ของพวกเขา "การต่อสู้ทางชนชั้นระดับโลกเพื่อแสวงหาความยุติธรรม" เป็น "ธง" ที่ปลุกระดมเสียงสนับสนุนได้ดีธงหนึ่ง กระแสชาตินิยมเป็นธงที่ได้ผลยิ่งกว่า แต่ศาสนาเป็นธงที่ได้ผลดีที่สุด เพราะสามารถใช้เป็นเครื่องมือในการเรียกร้องความเป็นธรรมจากระดับสูงสุดในการเคลื่อนไหว ทุกศาสนาในทุกประเทศยังสามารถใช้กระตุ้นจิตสำนึกร่วมทางชาติพันธุ์และกระแสชาตินิยมได้ ในขณะเดียวกับที่มันไปไกลกว่าธงทั้งสอง โดยเฉพาะในกรณีที่ศัตรูนับถือศาสนาที่แตกต่างกัน ในกรณีเหล่านี้ ศาสนาจะเลิกเป็น "ต้นเหตุ" ของการเผชิญหน้าและการปะทะกัน หากเป็น "เครื่องมือ" ของการกระทำดังกล่าว ธงของขบวนการอาจหายไป แต่ความเจ็บแค้นยังคงอยู่

พวกเรามีชีวิตอยู่ในยุคที่การก่อการร้ายมักเป็นเครื่องมือที่ผู้อ่อนแอเลือกใช้ กลยุทธ์การก่อการร้ายได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า สามารถยับยั้งแสนยานุภาพสูงสุดในประวัติศาสตร์ ของกองทัพอเมริกันในอิรัก อัฟกานิสถาน และประเทศอื่นๆ และด้วยเหตุนั้น สังคมที่ไม่ใช่มุสลิมในหลายๆ ประเทศจึงเรียกบิน ลาเดน ว่า "เช กูวาราคนต่อไป" นั่นเป็นเพราะคนจำนวนมากเห็นว่า วิถีทางของเขาคือการต่อต้านมหาอำนาจอเมริกันที่ประสบความสำเร็จ. บิน ลาเดน คือตัวอย่างของผู้อ่อนแอกว่าที่ลุกขึ้นมาต่อสู้กับผู้รุกราน มุมมองแบบนี้อยู่เหนืออิสลามหรือวัฒนธรรมตะวันออกกลางใดๆ ทั้งมวล

เมื่อเรามีสิ่งเดียวกันมากกว่าเดิม
แต่คำถามก็ยังมีอยู่ว่า ถ้าโลกไม่มีอิสลาม โลกจะมีสันติภาพมากกว่านี้หรือไม่? ในบริบทของความตึงเครียดระหว่างตะวันออกกับตะวันตก อิสลามเป็นปัจจัยที่สะเทือนอารมณ์ เป็นความซับซ้อนอีกชั้นหนึ่งที่ทำให้เราหาวิธีแก้ปัญหาได้ยากกว่าเดิม แต่อิสลามก็ไม่ใช่ต้นเหตุของปัญหาเหล่านี้ มันอาจดูเป็นเรื่องฉลาดที่จะควานหาข้อความจากคัมภีร์อัลกุรอานที่ดูเหมือนจะอธิบายได้ว่า "เหตุใดพวกเขาจึงเกลียดพวกเรา" แต่การกระทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการมองข้ามธรรมชาติของเหตุการณ์อย่างคนตาบอด เป็นเรื่องง่ายที่จะชี้อิสลามว่าเป็นต้นเหตุของ "ปัญหา". แน่นอนว่าการทำเช่นนี้ ง่ายกว่าความพยายามที่จะวิเคราะห์ผลกระทบของรอยเท้าอันทรงพลังของสหรัฐอเมริกา มหาอำนาจหนึ่งเดียวในโลก ที่ประทับไปทั่วโลก

โลกไร้อิสลามจะยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้งนองเลือดส่วนใหญ่ ที่ครอบงำสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์การเมืองด้วยสงครามและความเดือดร้อนแสนสาหัส ถ้าไม่ใช้ศาสนา กลุ่มคนเหล่านี้ก็จะใช้ "ธง" อื่น ที่พวกเขาจะสามารถเผยแผ่กระแสชาตินิยมและเป้าหมายแห่งการปลดปล่อย แน่นอน ประวัติศาสตร์คงจะไม่เดินตามทางที่มันเดินจริงๆ แต่ในเบื้องลึกที่สุด ความขัดแย้งระหว่างตะวันออกและตะวันตกก็จะยังคงเป็นความขัดแย้งในประเด็นหลักๆ ทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์การเมืองที่สำคัญที่สุดตลอดมาในประวัติศาสตร์มนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชาติพันธุ์, ชาตินิยม, ความโลภ, ทรัพยากร, ผู้นำท้องถิ่น, เขตอิทธิพล, ผลประโยชน์ทางการเงิน, อำนาจ, การแทรกแซง, ตลอดจนความเกลียดชังคนนอก, ผู้บุกรุก, และนักล่าอาณานิคม เมื่อคำนึงว่าคนต้องเผชิญกับประเด็นอมตะเหล่านี้ เป็นไปได้อย่างไรที่พลังของศาสนาจะไม่ถูกนำมาใช้?

เราควรจำไว้ด้วยว่า การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่เลวร้ายที่สุดในศตวรรษที่ 20 แทบทุกครั้งเป็นผลผลิตของระบอบการปกครองที่ไม่เกี่ยวอะไรเลยกับศาสนา ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ Leopold II แห่งเบลเยียมในคองโก, ฮิตเลอร์, มุสโสลินี, เลนินและสตาลิน, เหมาเจ๋อตุง และพอล พต. ชาวยุโรปเป็นฝ่ายยุแยงให้เกิด"สงครามโลก"สองครั้ง ที่สะเทือนคนที่เหลือทั้งโลก ซึ่งเป็นความขัดแย้งระดับโลกสองครั้ง ที่ทำความเสียหายอย่างมหาศาลในระดับที่ไม่มีเหตุการณ์ใดในประวัติศาสตร์อิสลามจะเทียบเคียงได้

บางคนอาจฝันถึง "โลกไร้อิสลาม" ที่ปัญหาดังกล่าวข้างต้นไม่เคยเกิดขึ้น แต่ในความเป็นจริง ความขัดแย้ง ความไม่ลงรอยกัน และวิกฤตที่เกิดขึ้นในโลกใบนั้นอาจมีหน้าตาไม่แตกต่างกันมากนักจากโลกของเราทุกวันนี้.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เกี่ยวกับผู้เขียน: Graham Fuller เคยดำรงตำแหน่งรองประธานกรรมการสภาข่าวกรองแห่งชาติ ประจำซีไอเอ (CIA) ของอเมริกา ทำหน้าที่ดูแลการพยากรณ์ยุทธศาสตร์ระยะยาว ปัจจุบันเป็นอาจารย์พิเศษสอนประวัติศาสตร์ ประจำมหาวิทยาลัย Simon Fraser ในกรุงแวนคูเวอร์ แคนาดา เป็นผู้เขียนหนังสือมากมายเกี่ยวกับตะวันออกกลาง รวมทั้งเรื่อง "The Future of Political Islam" ("อนาคตของการเมืองอิสลาม") ตีพิมพ์ปี ค.ศ. 2003

FROM www.midnightuniv.org

เมื่อกล่าวถึงการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่า “มนุษย์” ตำราเรียนบอกเราว่ามนุษย์วิวัฒนาการมาจากลิงตามแนวคิดทฤษฎีวิวัฒนาการ ของชาลส์ ดาร์วิน ผู้เป็นนักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งได้รับการยอมรับจากมนุษย์ทั่วโลกจนกลายเป็นกระแสหลักในปัจจุบัน แต่ในศาสนาอิสลามมีการกล่าวถึงการกำเนิดของสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างออกไปจากทฤษฎีดังกล่าว ในพระคัมภีร์อัลกรุอ่านซึ่งเป็นวจนะของผู้ทรงเอกะ (Allah) กล่าวไว้ว่า

“โอ้มนุษย์ทั้งหลายถ้าหากพวกเจ้าสงสัย ในเรื่องการบังเกิดขึ้นใหม่หลังจากเสียชีวิตไปแล้ว ให้พวกเจ้าจงพิจารณาดูเถิด ความจริงเราได้สร้างพวกเจ้าขึ้นมาจากดิน ต่อมาเราได้สร้างพวกเจ้าขึ้นมาจากการปฏิสนธิ (ระหว่างเชื้ออสุจิของชายและไข่ของสตรี) หลังจากนั้นเป็นก้อนเลือด หลังจากนั้นจากก้อนเนื้อ ที่ครบร่าง และไม่ครบร่าง และเราให้ตัวอ่อนสถิตอยู่ในมดลูก ตามที่เราประสงค์ จนถึงเวลาที่กำหนดไว้ แล้วเราให้พวกเจ้าคลอดออกมาเป็นทารก เพื่อพวกเจ้าจะได้บรรลุสู่วัยฉกรรจ์ของพวกเจ้า และในหมู่พวกเจ้ามีผู้ถูกนำกลับไปสู่วัยที่ต่ำต้อย วัยชราเพื่อเขาจะไม่รู้อะไรเลย หลังจากที่ได้เคยรู้มาก่อน (อัลกุรอ่าน ซูเราะฮอัลฮัจญ์ อายะฮที่5)”

คำถามพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตที่ขนานนามตนเองว่า “มนุษย์”

เมื่อมนุษย์ต้องการเพียงแค่อาหารที่จะใส่ท้องมิให้ท้องว่าง แล้วจะทำอย่างไรให้มีอาหารมาบำบัดความหิว คำตอบที่ได้คงมากมายและแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความสามารถทางสติปัญญา ความสามารถทางกำลังกาย รวมถึงปัจจัยแวดล้อมอื่นๆ ทั้ง สภาพสังคมการเมืองและสภาพสังคมเศรษฐกิจ

มนุษย์มิได้ต้องการเพียงแค่อาหารมาบำบัดความหิวเท่านั้น เพราะสิ่งมีชีวิตที่พิเศษยิ่งนี้มีความต้องการขั้นพื้นฐานมากกว่าเรื่องของปากท้อง มนุษย์จำเป็นยิ่งที่ต้องรู้จักธรรมชาติของตัวเองและต้องรู้จักธรรมชาติของสรรพสิ่งที่แวดล้อมตัวเอง คำถามที่ตามมาคือ มนุษย์มาอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร? จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่มนุษย์ตายแล้ว? ถ้าเราลองพิจารณาบ้าง มนุษย์นั้น ทุกนามเพศวัยมีชีวิตขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมาย “มนุษย์”นั้นคืออะไร? จุดหมายปลายทางของมนุษย์คืออะไร? และจะทำอย่างไรที่จะบรรลุจุดหมายปลายทางนั้น? การมีชีวิตแบบใดเล่าถือว่าเป็นชีวิตที่ถูกต้อง ? และจะทำอย่างไรจึงจะดำเนินชีวิตอย่างนั้นได้? คำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ บางชีวิตใส่ใจกับคำถามและพยายามแสวงหาคำตอบ บ้างก็พบแสงเทียนที่ริบรี่ของคำตอบแต่ละเลยที่จะจุดเทียนเล่มนั้นให้สว่างไสว บ้างก็พบแสงเทียนที่สว่างไสวและมองเห็นคำตอบอยู่เบื้องหน้า อีกทั้งแบ่งปันแสงสว่างแก่เพื่อนรอบข้างอีกด้วย แต่ในบางชีวิตกลับไม่พบแสงสว่างใดๆเลย เขายังคงเดินท่ามกลาง “แสงที่มืด”

ถ้าเราลองมาพิจารณาอีกว่า เป็นธรรมชาติของมนุษย์ไหมที่จะหาคำตอบจากคำถามเหล่านี้ มนุษย์ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใดที่จะนำไปสู่การแสวงหาคำตอบ แต่การขาดแคลนยิ่งกว่านั้นคือการขาดคำตอบโดยที่ไม่พยายามแสวงหาคำตอบ ในปรากฏการณ์ธรรมชาติที่มนุษย์สามารถมองเห็นได้ ทั้งแสงตะวันที่ให้แสงสว่าง สายลมที่พัดใบไม้เคลื่อนไหวและสายฝนที่หลั่งมาจากฟ้าทำให้พรรณไม้งอกงาม มนุษย์ไม่สามารถถามแสงตะวัน สายลม และสายฝน ว่ามันคืออะไร และทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น แต่มนุษย์เองสามารถแสวงหาคำตอบจากปรากฏการณ์นั้นซึ่งมิเคยทำหน้าที่ของมันบกพร่องเลย ด้วยการสังเกตความเคลื่อนไหวของมัน เสมือนหนึ่งว่าสรรพสิ่งที่แวดล้อมมนุษย์ในธรรมชาติซึ่งเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาจักเป็นตำราเล่มใหญ่ให้มนุษย์ได้แสวงหาคำตอบจากคำถามต่างๆมากมาย

มนุษย์มี “สติปัญญา” (ซึ่งได้รับ) ที่จะแสวงหาคำตอบ

มนุษย์ดำรงอยู่ในจักรวาลที่ถูกควบคุมโดยกฎอย่างหนึ่ง และทุกสิ่งที่อยู่ในนั้นก็ปฏิบัติตามวิถีทางที่ได้ถูกกำหนดไว้สำหรับมัน สำหรับมนุษย์ผู้มีสติปัญญาแล้วมีหน้าที่พิจารณาใคร่ครวญ(reflect)ต่อกฎอันยิ่งใหญ่ดังกล่าว ความพิเศษยิ่งของมนุษย์นั้นมีชีวิตขึ้นมาพร้อมกับ “สติปัญญา” จึงมีความสามารถที่จะคิดและตัดสิน หรือเลือก(ยอมรับ)และปฏิเสธ(ปิดบัง) อีกทั้งมนุษย์มีเสรีภาพที่จะเลือกดำเนินชีวิตอย่างไรก็ตามที่ปรารถนาตามอุดมการณ์ที่เขายึดถือ กล่าวอีกอย่างหนึ่งมนุษย์มีเจตนารมณ์เสรีพร้อมด้วยสติปัญญาซึ่งทำให้เขามีเสรีภาพที่จะคิด เลือก และปฏิบัติ ลักษณะเช่นนี้แตกต่างจากสัตว์ชนิดอื่นๆที่ขาดสติปัญญา ฉะนั้นจึงไม่มีการบังคับใดๆทั้งสิ้นให้เขาต้องปฏิบัติตามลัทธิหรือความเชื่อใดๆที่มีอยู่ โดยกฎอย่างหนึ่งที่ยิ่งใหญ่แล้วมนุษย์เกิดมาภายใต้กฎนั้น แรกมีชีวิตมนุษย์เปรียบดังผ้าขาว (ซึ่งที่จริงแล้วเป็นยิ่งกว่าผ้าขาวเพราะผ้าขาวมีคุณสมบัติอื่นมาแต้มคือสีขาว) เมื่อมนุษย์เติบโตขึ้นมาในสังคมซึ่งประกอบด้วยสีต่างๆ มากมายให้มนุษย์ได้คิดและเลือกที่จะเชื่อและปฏิบัติตาม จนมนุษย์ถูกทำให้บิดพลิ้วไปจากกฎที่มีอยู่เดิมอันยิ่งใหญ่ที่ควรจะเป็น

ใน “เสรีภาพ” คือ “บททดสอบ”

มนุษย์เกิดมาพร้อมกับสติปัญญา อีกทั้งยังมีเสรีภาพที่จะคิดและปฏิบัติในสิ่งใดๆที่ปรารถนาแล้ว ใช่ว่าจะจบลงเพียงแค่นั้น ในเสรีภาพและสติปัญญาที่มนุษย์ได้รับมีบททดสอบอยู่เสมอ สติปัญญาและเสรีภาพนั้นถูกใช้ไปเพื่อสิ่งใด หมายความว่าการเลือกที่จะกระทำใดๆโดยใช้สติปัญญาและเสรีภาพคิดใคร่ครวญนั้นคือการทดสอบที่ใหญ่ยิ่ง และไม่มีการบังคับให้ต้องปฏิบัติตาม ถ้ามีการบังคับการทดสอบก็ไร้ความหมาย เช่นเดียวกับข้อสอบอัตนัยและปรนัย สำหรับข้อสอบปรนัย ถ้าสติปัญญาและเสรีภาพคือคำถาม คำตอบที่ได้นั้นมีเพียงตัวเลือกสี่ข้อ คุณมีสิทธิ์เลือกในสี่ข้อนี้เท่านั้น ซึ่งอาจไม่ใช่คำตอบที่ถูกที่สุดที่ควรจะเป็น นี่คือลักษณะของการบังคับให้เลือก ส่วนข้อสอบอัตนัยถ้าสติปัญญาและเสรีภาพคือคำถาม คุณมีกระดาษเปล่าที่ไม่มีแต่เส้นบรรทัดสำหรับเขียนคำตอบ ในชีวิตมนุษย์นั้นมีสิ่งต่างๆถาโถมเข้ามาสู่ความนึกคิด ทั้งสิ่งที่ทำให้มนุษย์พบแสงสว่างและสิ่งที่ทำให้มนุษย์หลงทาง หน้าที่ของมนุษย์คือใช้สติปัญญาพิจารณาใคร่ครวญ(Reflect) ในสิ่งเหล่านั้น นี่คือการทดสอบที่ใหญ่ยิ่งจากพระผู้ทรงสร้าง (The Creator)

เมื่อ...ฉันยังเล็กฉันถามว่า ทำไมนกถึงบินได้ พ่อแม่บอกฉันว่า “เพราะมันมีปีกไง”

เมื่อ...ฉันยังเด็กฉันถามว่า ตัวฉันมาจากไหน พ่อแม่บอกฉันว่า “มาจากพ่อกับแม่ไง”

เมื่อ...ฉันเป็นวัยรุ่นฉันถามว่า วันๆเรามีชีวิตเพื่อทำอะไร เพื่อนๆบอกฉันว่า “ก็ไปเล่นเกมส์กับจีบสาวไง”

เมื่อ...ฉันเป็นหนุ่มสาวฉันถามว่า ชีวิตของเรากำลังแสวงหาอะไรกัน เพื่อนหนุ่มสาวบอกฉันว่า “ก็ความอิสระไง”

เมื่อ...ฉันเป็นผู้ใหญ่ฉันถามว่า เป้าหมายของชีวิตนี้คืออะไร ผู้ใหญ่อีกคนบอกฉันว่า “ทำงาน แต่งงาน มีครอบครัว”

เมื่อ...ฉันแก่ชราฉันถามว่า ชีวิตที่ใกล้ดับนี้ต้องการสิ่งใดมากที่สุด ผู้แก่ชราอีกคนบอกฉันว่า “อยากมีลูกหลานมาอยู่เคียงข้าง”

และเมื่อ...ฉันคือมนุษย์ฉันถามว่าเรามีชีวิตขึ้นมาได้อย่างไร เพื่อนที่ฉันไม่รู้จักบอกฉันว่า“สติปัญญาจะบอกคุณเอง”

                                                                                                                                      by  LE MUSULMAN

ความรู้จากพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์
ความรุนแรงในคัมภีร์อัลกุรอานและคัมภีร์ไบเบิล??
อ.อับดุชชะกูร์ บินชาฟิอีย์ดินอะ(อับดุลสุโก ดินอะ)
ชื่อเดิมของบทความ
คัมภีร์อัลกุรอาน : ปัญหาการก่อการร้ายในภาคใต้และโลก...?

ด้วยพระนามของอัลลอฮผู้ทรงเมตตา ปรานียิ่ง มวลการสรรเสริญแด่พระองค์
ขอความสันติจงมีแด่ท่านศาสดามุฮำมัดและสุขสวัสดีแด่ผู้อ่านทุกท่าน

         ปัจจุบันมีการพูดและแสดงความคิดเห็นกันมากเกี่ยวกับคัมภีร์อัลกุรอานเป็นต้นเหตุแห่งความรุนแรง นำไปสู่ ปัญหาการก่อการร้ายในภาคใต้และโลก เพราะมีมุสลิมหลายกลุ่มนำคำสอนในคัมภีร์ไปตีความอย่างผิดๆหรือใช้เพื่อบิดเบือน เพื่อเป้าหมายของตนเอง ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของผู้รู้ที่จะต้องชี้แจงเพื่อความกระจ่างและขจัดความสับสนของสังคม

        คัมภีร์อัลกุรอานเป็นคัมภีร์ที่รวบรวมวจนะของอัลลอฮ์ที่ทรงมีต่อมนุษย์โดยผ่านศาสดามุฮัมมัด ทั้งนี้โดยวัตถุประสงค์เพื่อเป็นทางนำสำหรับมนุษยชาติ คัมภีร์นี้มิใช่คัมภีร์ที่มีไว้เพื่อสักการะบูชา และมิใช่เป็นคัมภีร์ที่มีวัตถุประสงค์ทางไสยศาสตร์ หากแต่เป็นคัมภีร์เพื่อใช้ในการดำเนินชีวิตในทุกๆด้านและมิติทีเกี่ยวข้องกับมนุษย์ สำหรับมุสลิมแล้วบทบัญญัติที่มีอยู่ในคัมภีร์คือบทบัญญัติที่ทุกคนต้องปฏิบัติ ด้วยเหตุนี้ทุกคนต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจเพื่อที่จะนำมาใช้อย่างถูกต้องตามเจตนารมณ์ของอัลกุรอาน

การรวบรวม พระมหาคัมภีร์อัลกุรอาน
       การประทานอัลกุรอานของอัลลอฮ์แก่ศาสดามูฮัมมัด ได้ทยอยโองการต่างๆเรื่อยๆ ตามมูลเหตุและสถานการณ์รวมระยะเวลา 23 ปี ( ขณะที่ท่านอยู่ ณ เมืองเมกกะ 13 ปี และเมืองมะดีนา ประเทศซาอุดิอารเบีย 10 ปี) และเมื่อท่านศาสดาได้รับโองการแต่ละครั้ง ท่านจะอ่านให้อัครสาวกผู้ใกล้ชิดฟังเพื่อให้ท่องจำและบันทึกไว้

              คัมภีร์อัลกุรอานแบ่งออกเป็นบท ทั้งหมด 114 บท แต่ละบทเรียกว่าซูเราะห์ซึ่งมีความยาวไม่เท่ากัน โดยจำนวนวรรคมากบ้างน้อยบ้างต่างกัน แต่ละวรรคเรียกว่าอายะห์ โดยมีทั้งหมด 6666 วรรค
ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต (วะฟาต) ท่านได้อ่านอัลกุรอานทั้งหมดต่อหน้าเทวเทตญิบรีลในเดือนรอมฎอนสุดท้ายของชีวิตท่าน 2 ครั้ง ซึ่งเดิมแล้วท่านจะอ่านต่อหน้าญิบรีลทุกๆ ปีในเดือนรอมฎอน 1 ครั้ง และการอ่านครั้งสุดท้ายนี้ ท่านได้อ่านอัลกุรอานเรียงตามอายะฮฺเหมือนดังรูปเล่มอัลกุรอานที่เราได้อ่านกันทุกวันนี้ นอกจากนี้ญิบรีลยังได้สอนการอ่านอัลกุรอานทั้ง 7 สำเนียงอีกด้วย
เพราะฉะนั้นอายะฮฺแต่ละอายะฮฺจึงได้รับการตรวจสอบจากท่านนบียฺเองโดยตรง บรรดาเศาะฮาบะฮฺจำนวนหลายร้อยคนที่จดจำอัลกุรอานทั้งเล่ม อย่างไรก็ดีอัลกุรอานยังไม่มีการจัดพิมพ์ให้อยู่ในเล่มเดียวเหมือนปัจจุบัน เนื่องจากในสมัยนั้นยังไม่มีกระดาษและระบบการพิมพ์ บรรดาเศาะฮาบะฮฺแต่ละท่านก็มีการรวบรวมอัลกุรอานกันเป็นการส่วนตัว ซึ่งแน่นอนว่ามีการจัดลำดับก่อนหลังที่ไม่ตรงกัน
ภายหลังท่านนบีได้จากไปท่านอุมัรได้สนับสนุนให้ท่านอบูบักร (ค.ศ.632-634) คอลีฟะฮฺ(กาหลิบ)แห่งอิสลาม รวบรวมอัลกุรอานให้อยู่ในเล่มเดียวกันอย่างเป็นสากล ให้เป็นไปตามลำดับที่ท่านนบี(ศาสดา)ได้อ่านให้ญิบรีล(ชื่อเทวฑูต) ก่อนจากโลกนี้ไป เนื่องจากว่าได้มีเศาะฮาบะฮฺ (สหายศาสดา) ที่จำอัลกุรอานทั้งเล่มเสียชีวิตไปในสงครามยะมามะฮฺหลายท่าน ท่านอบูบักรได้มอบงานนี้ให้กับซัยดฺ บิน ษาบิต เศาะฮาบะฮฺที่เชี่ยวชาญอัลกุรอาน ทำการรวบรวมอัลกุรอานตามที่ท่านนบีได้อ่านเป็นครั้งสุดท้ายกับญิบรีล อัลกุรอานฉบับนี้ได้รับการเก็บรักษาไว้ที่บ้านของฮับเซาะฮฺ บุตรสาวของท่านอุมัร
            ในสมัยของท่านเคาะลีฟะฮฺคนที่สามแห่งอิสลามคือท่านอุษมาน บิน อัฟฟาน รัฐอิสลามได้ขยายตัวออกไปกว้างไกล ท่านจึงต้องการที่จะทำการคัดลอกต้นฉบับของอัลกุรอานส่งไปตามหัวเมืองต่างๆ เพื่อการเผยแผ่อัลกุรอานที่เป็นระบบ มีการจัดเรียงลำดับซูเราะฮฺอย่างถูกต้อง รวมไปถึงการออกเสียงที่สอดคล้องกันทั้งรัฐ ท่านได้มอบงานนี้ให้ซัยดฺ บิน ษาบิต และเศาะฮาบะฮฺกลุ่มหนึ่งทำการคัดสำเนาจากอัลกุรอานของท่านหญิงฮับเซาะฮฺส่งออกไปทั่วโลกมุสลิม ต้นฉบับชุดนี้บางเล่มยังคงมีอยู่ในโลกมุสลิม
เมื่อเราทราบประวัติความเป็นมาของอัลกุรอานโดยย่อ เราก็พอจะเห็นเป็นเค้าโครงว่าอัลกุรอานได้รับการบันทึกเป็นเล่มอย่างเคร่งครัด แต่อย่างไรก็ตาม วิธีการเด่นที่รักษาอัลกุรอานไว้ได้อย่างไม่มีใครเถียงนั่นก็คือ "การท่องจำ" ที่ดำเนินผ่านศตวรรษแล้วศตวรรษเล่า บุคคลแรกที่จำอัลกุรอานทั้งเล่มก็คือ ท่านนบีมุฮัมมัด ซึ่งท่านได้รับอัลกุรอานทะยอยลงมา 22.5 ปี และคนรุ่นแรกที่จดจำต่อจากท่านก็คือ บรรดาเศาะฮาบะฮฺจำนวนหลายร้อยคน จากนั้นก็ถ่ายทอดสู่คนรุ่นต่อไป

จนถึงทุกวันนี้ ชาวมุสลิมแทบทุกคนจะจำอัลกุรอานได้บางส่วน และมีบางคนสามารถจดจำได้ตลอดทั้งเล่ม ฉะนั้นเป็นที่ยอมรับกันว่าวิธีการจดจำอัลกุรอานแบบท่องจำ กลายเป็นวิธีการหลักในการรักษาอัลกุรอานเอาไว้ตลอดระยะเวลาของประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา

อัลกุรอานและหนังสือทั่วไป
                ถึงแม้คัมภีร์อัลกุอานจะแบ่งเป็นบท เป็นวรรค แต่ แต่ละบทของอัลกุอานจะต่างกับหนังสือทั่วไป ที่แบ่งแยกหัวข้อเรื่องต่างๆไว้ตามลำดับ ในทางกลับกันแต่ละบทของคัมภีร์อัลกุรอานจะมีเรื่องต่างๆปะปนกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลักศรัทธา ศีลธรรม กฎหมาย ประวัติศาสตร์ ในบางแห่งเรื่องเดียวกันจะถูกนำมากล่าวทวนในลักษณะต่างๆกัน และเรื่องหนึ่งจะตามอีกเรื่องหนึ่งโดยไม่มีการเกี่ยวเนื่องกันให้เห็นได้ชัดในขณะที่มีการนำเสนอเรื่องหนึ่งอยู่ บางครั้งมีการนำเสนออีกเรื่องหนึ่งในบทหรือตอนเดียวกันโดยไม่มีเครื่องหมายหรือการแจ้งให้ทราบล่วงหน้า

           การนำเสนอประวัติศาสตร์ในคัมภีร์อัลกรุอานต่างกับหนังสือประวัติศาสตร์ทั่วไป การกล่าวถึงวิทยาศาสตร์ในอัลกรุอานจะใช้สำนวนต่างจากภาษาทางวิทยาศาสตร์ ในทำนองเดียวกันคัมภีร์อัลกรุอานก็จะมีวิธีของตัวเองในการแก้ปัญหาทางวัฒนธรรม การเมือง เศรษฐกิจและสังคม และที่สำคัญคัมภีร์อัลกรุอานมิใช่คัมภีร์ว่าด้วย "ศาสนา" ในความเข้าใจของคนทั่วไป ด้วยเหตุนี้ทำให้ผู้เริ่มศึกษาอัลกุรอานหรืออ่านคำแปลอัลกรุอาน อาจทำให้รู้สึกงงและไม่เข้าใจได้

          ศ.ด.ร.อับดุลลอฮ. บิน อับดุลมุห์ซิน อัตตุรกีย์ รมว. ศ า สนสมบัติของซาอุดิอารเบีย ผู้จัดทำโครงการ แปลอัลกุรอานเป็นภาษาต่างๆทั่วโลกร่วมถึงประเทศไทย กล่าวว่า "ข้าพเจ้าทราบดีว่า การแปลความหมายอัลกุรอานนั้น แม้จะใช้ความละเอียดถี่ถ้วนอย่างไรก็ยังไม่สามารถสื่อถึงความหมายอันยิ่งใหญ่ของตัวบทที่มีความมหัศจรรย์ได้ ความหมายต่างๆที่แปลออกมาจึงเป็นเพียงผลของความรู้และความเข้าใจของผู้แปลที่มีต่ออัลกรุอาน แน่นอนย่อมมีความผิดพลาด และขาดตกบกพร่องได้เหมือนงานอื่นๆของมนุษย์บุถุชนทั่วไป"
มูลเหตุหรือภูมิหลังแห่งการประทานโองการต่างๆในคัมภีร์อัลกุรอาน
ผู้อ่านคัมภีร์อัลกุรอาน จะไม่สามารถเข้าใจความหมายเรื่องราวและบทบัญญัติที่แท้จริงและถูกต้อง หากผู้อ่านขาดความรู้เกี่ยวมูลเหตุหรือภูมิหลังของการประทานคัมภีร์ ซึ่งศัพท์ทางวิชาการศาสนา เรียกว่า " อัซบาบุนนุซูล "ทั้งนี้เพราะคัมภีร์อัลกุรอานมิได้ถูกประทานลงมาเป็นเล่มอย่างสมบูรณ์ในที่เดียว เวลาเดียว แต่มันถูกประทานมาแต่ละโองการ ล้วนแล้วแต่มีสาเหตุและความเหมาะสม ซึ่งใช้เวลาทั้งหมด 23 ปี
ประโยชน์ของการรู้ถึงมูลเหตุหรือภูมิหลัง

ก. ทำให้ผู้อ่านรู้ถึงวิทยปัญญา(ภาษาอาหรับเรียกว่าหิกมะฮ์)ที่ก่อให้เกิดหลักการ
ข. ทำให้รู้ถึงสำนวนและความมุ่งหมายของอัลกรุอาน ซึ่งบางครั้งมีมาในลักษณะที่กว้าง ครอบคลุมไปถึง สิ่งที่อยู่ในแวดวงเดียวกันทั้งหมด แต่มีหลักฐานบ่งบอกเพียงเฉพาะเหตุการณ์ นั้นๆ
ค. ทำให้รู้ถึงความหมายอันแท้จริง เช่น อัลลอฮได้ดำรัสว่า"ทั้งทิศตะวันออกและตะวันตกนั้นเป็นสิทธิแห่งอัลลอฮ์ ดังนั้นไม่ว่าท่านทั้งหลายจะผินหน้าไปทางทิศไหนท่านก็จะพบกับพระพักตร์แห่งอัลลอฮ์

        ตามความหมายของโองการนี้แสดงให้เห็นว่าผู้ละหมาดไม่จำเป็นต้องผินหน้าไปทางบัยตุลลอฮ(กิบละฮ์)เมืองเมกกะฮประเทศซาอุดิอารเบีย แต่เมื่อพิจารณาถึงมูลเหตุและภูมิหลังของการประทานโองการนี้จะพบว่า มีชนกลุ่มหนึ่งไม่รู้แน่ชัดว่า ทางไหนหรือทิศไหนคือตำแหน่งบัยตุลลอฮ์ ดังนั้นต่างคน ต่างหันไปยังทิศที่ต่างได้วินิจฉัยด้วยสติปัญญาว่าน่าจะเป็นตำแหน่งบัยตุลลอฮ เพราะช่วงเวลานั้นเป็นเวลากลางคืน ท้องฟ้ามืดมิดและไม่มีเข็มทิศด้วยในสมัยนั้น พอรุ่งเช้าก็เป็นที่แน่ชัดว่า บางคนนั้นวินิฉัยผิด ซึ่งในโอง การนี้อัลลอฮได้แจ้งแก่ศาสดามูฮัมมัดให้ทราบว่า อัลลอฮทรงผ่อนปรน ในการหันไปทางบัยตุลลอฮ เมื่อมีเหตุการณ์ความจำเป็น
นี่เป็นเพียง 1ตัวอย่างจากอัลกุรอานทั้งเล่มว่า การเข้าใจและสามารถอธิบายอัลกุรอานซึ่งเป็นภาษาอาหรับ ไม่ใช่เป็นเรื่องง่าย ท่านอีหม่ามอัลวาฮิดีย์ ปราชญ์ด้านวิชาการการอธิบายอัลกุรอานกล่าวว่า"ไม่เป็นที่อนุญาตให้อธิบายอัลกุรอาน สำหรับผู้ที่ไม่ทราบมูลเหตุแห่งการประทานอัลกุรอาน"
หนังสือศาสนาและวิชาการหรือบทความเกี่ยวกับศาสนาอิสลาม
           จากเหตุผลที่บุคคลทั่วไปไม่สามารถเข้าใจอัลกรุอานอย่างครบถ้วนสมบูรณ์และถูกต้อง ในขณะที่อัลกรุอานเป็นบทบัญญัติที่มุสลิมทุกคนจะ ต้องนำมาปฏิบัติ จึงเป็นหน้าที่ของปราชญ์มุสลิมสาขาต่างๆ จะต้องแต่งตำราโดยดึงโองการบางโองการที่มีความเกี่ยวข้องมาเป็นหลักฐาน ดังนั้นเราจะพบตำราทางวิชาการหรือบทความซึ่งเขียนโดยผู้รู้มากมาย จะมีหลักฐานอัลกรุอานประกอบเพื่อความหนักแน่น ส่วนความถูกต้องหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับคุณภาพทางวิชาการของผู้รู้แต่ละท่าน ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้มีมาตั้งอดีตจนถึงปัจจุบัน
อัลกุรอานสอนความรุนแรงจนนำไปสู่ ปัญหาการก่อการร้ายกระนั้นหรือ ?
มีบางข้อความในกุรอานสอนความรุนแรงจริง เช่น อัลลอฮฺได้ตรัสความว่า "และจงฆ่าพวกเขา ณ ที่ใดก็ตามที่สูเจ้าพบพวกเขา" (กุรอาน 2:191)
และ "แต่ถ้าพวกเขาหันหลังให้ ก็จงจับพวกเขาและฆ่าพวกเขา ณ ที่สูเจ้าจับพวกเขาได้ และ(ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม)จงอย่าเอาพวกเขามาเป็นมิตรและผู้ช่วยเหลือ" (กุรอาน 4:89)

ทำไมคัมภีร์กุรอานถึงได้กล่าวเช่นนั้น?
ความเป็นจริงข้อความข้างต้นยังมีข้อความก่อนหน้านี้และข้อความต่อท้ายอีกหลายประโยค หากนำเพียงข้อความข้างต้นอย่างเดียวจะทำให้เข้าใจว่าอิสลามหรืออัลกุรอานสอนให้ฆ่าได้ทุกคน
ข้อความทั้งหมดมีดังนี้

      อัลลอฮฺได้ตรัสความว่า
"และพวกเจ้าจงต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮฺต่อบรรดาผู้ที่ทำร้ายพวกเจ้า และจงอย่ารุกราน แท้จริง อัลลอฮฺมิทรงรักผู้รุกราน และจงฆ่าพวกเขา ณ ที่ใดก็ตามที่สูเจ้าพบพวกเขา และจงขับไล่พวกเขาออกไปจากที่ที่พวกเขาเคยขับไล่พวกเจ้าออกไป เพราะการกดขี่ข่มเหงนั้นร้ายแรงยิ่งกว่าการฆ่า และจงอย่าสู้รบกับพวกเขาในมัสญิดอัลฮะรอม เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะทำร้ายพวกเจ้าในที่นั้น ถ้าหากพวกเขาต่อสู้พวกเจ้า ก็จงฆ่าเขาเสีย เช่นนั้นแหละคือการตอบแทนผู้ปฏิเสธศรัทธา แล้วถ้าหากพวกเขายุติ แน่นอน อัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ และจงต่อสู้พวกเขาจนกว่าจะไม่มีการก่อความวุ่นวายและการกดขี่เกิดขึ้น และจนกว่าความยุติธรรมและการเคารพภักดีทั้งหมดจะเป็นสิทธิของอัลลอฮฺเท่านั้น

แต่ถ้าพวกเขายุติ ก็จงอย่าให้การเป็นศัตรูใดๆเกิดขึ้น เว้นแต่พวกที่สร้างความอธรรมเท่านั้น เดือนต้องห้ามก็ด้วยเดือนต้องห้าม และบรรดาสิ่งที่จำเป็นต้องเคารพนั้นก็มีกฎแห่งความเท่าเทียมกัน ดังนั้น ถ้าผู้ใดละเมิดต่อสูเจ้า ก็จงตอบโต้(การป้องกันตัว)การละเมิดของเขาเช่นเดียวกับที่เขาละเมิดพวกเจ้า แต่จงเกรงกลัวอัลลอฮฺและจงรู้เถิดว่าอัลลอฮฺนั้นทรงอยู่กับบรรดาผู้ยำเกรง" (กุรอาน 2:190-194)

ส่วนข้อความที่สองมีข้อความทั้งหมดดังนี้ :
"พวกเขาชอบถ้าหากพวกเจ้าปฏิเสธศรัทธาเหมือนดังพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจะได้กลายเป็นผู้ที่เท่าเทียมกัน ดังนั้น จงอย่าได้ยึดเอาใครในหมู่พวกเขาเป็นมิตรจนกว่าพวกเขาจะอพยพในหนทางของอัลลอฮฺ (จากสิ่งที่ต้องห้าม) แต่ถ้าพวกเขาผินหลังให้ก็จงจับพวกเขาไว้และฆ่าพวกเขา ณ ที่ที่สูเจ้าพบพวกเขา และไม่ว่ากรณีใดก็ตามจงอย่าเอาผู้ใดในหมู่พวกเขามาเป็นมิตรและผู้ช่วยเหลือ นอกจากบรรดาผู้ที่เข้าร่วมกับกลุ่มที่พวกเจ้ามีสัญญาสันติภาพระหว่างกัน หรือบรรดาผู้ที่เข้ามาหาเจ้าด้วยหัวใจที่ยับยั้งพวกเขามิให้ต่อสู้เจ้าเช่นเดียวกับที่จะต้องต่อสู้กับพวกเขาเอง และถ้าหากอัลลอฮฺทรงประสงค์แล้ว พระองค์ทรงสามารถที่จะให้พวกเขามีอำนาจเหนือสูเจ้าและพวกเขาจะต่อสู้เจ้า

ดังนั้น ถ้าหากพวกเขาถอนตัวออกไปจากพวกเจ้าและไม่ต่อสู้พวกเจ้าแล้ว และให้หลักประกันสันติภาพแก่พวกเจ้าแล้ว ดังนั้น อัลลอฮฺก็มิทรงเปิดหนทางใดสำหรับเจ้า(ที่จะทำสงครามต่อพวกเขา) พวกเจ้าจะพบพวกอื่นๆที่ต้องการจะได้รับความปลอดภัยจากพวกเจ้าเช่นเดียวกับจากพวกเขาเอง คราใดที่พวกเขาถูกส่งกลับไปสู่การล่อลวงอีก พวกเขาก็จะกลับไปสู่สิ่งนั้นตามเดิม ดังนั้น ถ้าหากพวกเขามิได้ถอนตัวออกไปจากพวกเจ้า และมิได้ให้(หลักประกัน)สันติภาพแก่พวกเจ้าและมิได้ยับยั้งมือของพวกเขาไว้แล้ว ก็จงจับพวกเขาไว้และจงฆ่าพวกเขา ณ ที่ใดก็ตามที่พวกเจ้าพบพวกเขา ในกรณีของพวกเขาเหล่านี้แหละที่เราได้ให้อำนาจที่ชัดเจนต่อพวกเขา" (กุรอาน 4:89-91)

เมื่ออ่านข้อความจากกุรอานทั้งหมดนี้แล้ว ไม่มีข้อความใดอนุญาตให้ฆ่าใครได้อย่างเสรี และปราศจากเหตุผล
เมื่อพิจารณาภูมิหลังโองการดังกล่าวจะพบว่า พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงประทานข้อความ กุรอานดังกล่าวข้างต้นแก่ท่านศาสดามุฮัมมัด ในตอนที่ผู้ปฏิเสธศรัทธาแห่งมักก๊ะฮฺ (ประเทศซาอุดิอารเบียในปัจจุบัน)โจมตีมุสลิมอยู่เป็นประจำ นอกจากนั้นแล้ว คนพวกนี้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ประชาคมมุสลิมในนครมะดีนะฮฺด้วย มุสลิมจึงได้รับอนุญาตให้ตอบโต้ "ผู้รุกราน" เพื่อป้องกันตัวแต่ต้องอยู่ภายใต้จริยธรรมในการทำสงคราม(โปรดดู ญิฮาดหรือก่อการร้าย: อับดุลสุโก ดินอะ, มติชน , 8/04/48,หน้า 6-7)

ข้อความดังกล่าวข้างต้นนั้นมิใช่การอนุญาตให้มี "ลัทธิก่อการร้าย" แต่อย่างใด แต่มันเป็นการเตือน "ผู้รุกรานหรือผู้ก่อการร้าย" ต่างหาก แต่แม้จะเป็นการเตือนก็ตาม ผู้อ่านจะได้เห็นว่าคำสั่งในกุรอานเน้นให้มีการยับยั้งและระมัดระวังในการตอบโต้

ถ้าผู้อ่านศึกษาเนื้อหาคำสอนของอัลกุรอานแล้ว ท่านจะต้องศึกษาเรื่องราวภูมิหลังของคำสอนดังกล่าวด้วย เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมาก มิเช่นนั้น คำสอนของศาสนาจะถูกนำไปตีความอย่างผิดๆหรือใช้เพื่อบิดเบือน

เป็นเรื่องจริงที่มุสลิมบางคนและบางกลุ่มที่มีแนวคิดสุดโต่งได้นำเอาข้อความเหล่านี้ไปใช้เพื่อเป้าหมายของตนเอง เรื่องนี้มิได้เกิดขึ้นกับมุสลิมจากการตีความคำสอนของอัลกุรอานอย่างผิดๆเท่นั้น แต่มันยังเกิดขึ้นกับศาสนิกอื่นๆด้วย แม้แต่ในคัมภีร์ไบเบิล ผู้อ่านจะเห็นว่ามีข้อความมากมายที่ดูเหมือนว่ารุนแรงมาก ถ้าหากไม่อ่านควบคู่ไปกับภูมิหลังทางประวัติศาสตร์

ชาวยิวและชาวคริสเตียนที่มีแนวคิดรุนแรงและสุดโต่ง
ชาวยิวและชาวคริสเตียนที่มีแนวคิดรุนแรงและสุดโต่งหลายกลุ่มได้ใช้ข้อความหลายตอนจากคัมภีร์ไบเบิลไปรับใช้เป้าหมายของตน พวกครูเสดได้ใช้มันต่อต้านมุสลิมและชาวยิว พวกนาซีใช้มันต่อต้านชาวยิว เมื่อสิบปีที่ผ่านมา ชาวคริสเตียนเซิร์บก็ได้ใช้มันต่อต้านมุสลิมบอสเนีย และขณะนี้พวกไซออนิสต์กำลังใช้มันต่อต้านชาวปาเลสไตน์อยู่
ผู้เขียนจะขอยกตัวอย่างบางข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลทั้งภาคพันธสัญญาเก่าและพันธสัญญาใหม่มาให้เป็นตัวอย่าง ดังข้อความต่อไปนี้

"เมื่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายจะทรงพาท่านเข้าในแผ่นดิน ซึ่งท่านทั้งหลายกำลังจะเข้ายึดครองและกวาดไล่ประชาชาติหลายชาติให้ออกไปให้พ้นท่าน คือคนฮิตไทต์ คนเกอร์กาชี คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเปริสซี คนฮีไวต์และคนเยบุสเป็นประชาชาติซึ่งใหญ่โตกว่าและมีกำลังมากกว่าท่าน และเมื่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านจะทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของท่านและท่านจะตีเขาให้พ่ายแพ้ไปนั้น พวกท่านต้องทำลายเขาให้สิ้นทีเดียว อย่าได้กระทำพันธสัญญาใดๆกับเขาเลย และอย่ามีความเมตตาต่อเขาด้วย

พวกท่านอย่าสัมพันธ์กับเขาโดยการแต่งงาน อย่ายกบุตรีของท่านให้แก่บุตรชายของเขาหรือรับบุตรหญิงของเขามาให้แก่บุตรชายของท่าน เพราะว่าจะทำให้บุตรชายของพวกท่านหันเหไปจากเรา ไปปฏิบัติพระอื่นๆ พระเจ้าจะทรงพระพิโรธต่อท่านทั้งหลายและจะทรงทำลายท่านโดยเร็ว แต่จงกระทำแก่เขาทั้งหลายอย่างนี้ ท่านทั้งหลายจงทำลายแท่นบูชาของเขาเสีย และหักทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาเสีย...." (เฉลยธรรมบัญญัติ 7:1-5)

"เมื่อพวกท่านเข้าไปใกล้เมืองซึ่งท่านจะไปสู้รบนั้น จงเสนอหลักสันติภาพแก่เมืองนั้นก่อน ถ้าเขาตอบท่านอย่างสันติและเปิดประตูเมืองให้แก่ท่าน ก็จงให้ประชาชนทั้งปวงที่พบอยู่ในนั้นทำงานโยธาให้แก่ท่าน ปรนนิบัติท่าน ถ้าเมืองนั้นไม่ร่วมสันติกับท่าน แต่กลับออกมารบ ก็ให้ท่านเข้าล้อมตีเมืองนั้นได้ เมื่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าประทานเมืองนั้นไว้ในมือท่านแล้ว ท่านจงฆ่าชายทุกคนเสียด้วยคมดาบ แต่ผู้หญิงและเด็ก สัตว์และทุกสิ่งในเมืองนั้นคือของที่ริบไว้ทั้งหมด ท่านจงยึดเอาเป็นของตัว ท่านจงอิ่มใจในของที่ริบมาจากศัตรูของท่านซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน ท่านทั้งหลายจงกระทำเช่นนี้แก่ทุกหัวเมืองที่อยู่ไกลจากท่าน ซึ่งไม่ใช่หัวเมืองของประชาชาติใกล้ๆนี้ แต่ในหัวเมืองของชนชาติทั้งหลายนี้ ซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดก ท่านอย่าไว้ชีวิตสิ่งใดๆที่หายใจได้เลย แต่จงทำลายเขาเสียให้สิ้นเชิง" (เฉลยธรรมบัญญัติ 20:10-17)

"เพราะฉะนั้น จงประหารชีวิตด็กผู้ชายเล็กเสียทุกคน และประหารชีวิตผู้หญิงซึ่งได้ร่วมกับผู้ชายเสียทุกคน แต่จงไว้ชีวิตเด็กผู้หญิงที่ยังไม่ได้ร่วมกับผู้ชายไว้สำหรับท่านทั้งหลายเอง" (กันดารวิถี 31:17-18)

แม้แต่ในพันธสัญญาใหม่ เราก็พบข้อความต่อไปนี้ซึ่งอ้างว่าพระเยซูกล่าวแก่สานุศิษย์ของท่าน :
"เราบอกเจ้าทั้งหลายว่า ทุกคนที่มีอยู่แล้วจะเพิ่มเติมให้เขาอีก แต่ผู้ที่ไม่มี แม้ว่าซึ่งมีอยู่นั้น จะต้องเอาไปจากเขา ฝ่ายพวกศัตรูของเราที่ไม่ต้องการเราครอบครองเขานั้น จงพาเขามาที่นี่และฆ่าเสียต่อหน้าเรา" (ลูกา 19:26-27)

การฆ่าผู้หนึ่งผู้ใดโดยปราศจากความผิดเป็นถือเป็นบาปใหญ่
ในอัลกุรอานไม่อนุญาตให้ฆ่าคนบริสุทธิ์โดยไม่คำนึงว่าเขาหรือเธอจะนับถือศาสนาใด ชีวิตของมนุษย์ทุกคนมีค่าตามคำสอนของกุรอาน และทางนำของศาสดามุฮัมมัด

คัมภีร์กุรอานกล่าวถึงเรื่องการห้ามฆ่าไว้ ความว่า " และจงอย่าฆ่าชีวิตที่อัลลอฮฺทรงห้ามไว้ นอกจากด้วยสิทธิอันชอบธรรมเท่านั้น ที่พระองค์ได้ทรงบัญชาแก่สูเจ้านั้นก็เพื่อสูเจ้าจะได้ใช้สติปัญญา" (กุรอาน 6:151) และอัลลอฮฺยังได้ตรัสไว้อีกความว่า "และจงอย่าฆ่าชีวิตที่อัลลอฮฺทรงห้ามไว้ เว้นแต่เพื่อความยุติธรรม และผู้ใดถูกฆ่าอย่างไม่เป็นธรรม ดังนั้น เราได้ให้อำนาจแก่ผู้ปกครอง (ที่จะลงโทษอย่างเท่าเทียมกันหรือให้อภัย) ดังนั้น จงอย่าได้ล่วงเกินขอบเขตในเรื่องการฆ่า เพราะเขา (ผู้ถูกอธรรม) จะได้รับความช่วยเหลือ" (กุรอาน 17:33)

และการฆ่าผู้หนึ่งผู้ใดโดยปราศจากความผิดเป็นถือเป็นบาปใหญ่เหมือนกับการฆ่ามนุษยชาติทั้งหมด และการไว้ชีวิตใครคนหนึ่งถือเป็นความดีเหมือนกับการไว้ชีวิตมนุษย์ทั้งหมด (ดูกุรอาน 5:32)

ความเป็นจริงในคัมภีร์กุรอานมีข้อความมากมายที่กล่าวถึงการส่งเสริมคนทำความดี ละเว้นความชั่วและการอยู่ร่วมกันอย่างสันติระหว่างศาสนิกต่างๆ แต่ผู้คนกลับไม่กล่าวถึงและนำมาปฏิบัติ

ในเมื่ออัลกุรอานเป็นคัมภีร์เพื่อใช้ในการดำเนินชีวิตในทุกๆด้านและมิติทีเกี่ยวข้องกับมนุษย์ และบทบัญญัติที่มีอยู่ในคัมภีร์คือกฏหมายที่มุสลิมทุกคนต้องปฏิบัติ ดังนั้นมันจึงเสมือนดาบสองคมที่จะนำสู่สันติภาพของโลก หากนำไปสนับสนุนความถูกต้อง

ในทางกลับกัน มันจะนำไปสู่ "ความรุนแรงและการก่อการร้ายระดับโลก" หากคำสอนของอัลกุอานถูกนำไปตีความอย่างผิดๆหรือใช้เพื่อบิดเบือน อย่างที่มุสลิมบางคนและบางกลุ่มที่มีแนวคิดสุดโต่งได้นำเอาข้อความเหล่านี้ไปใช้เพื่อเป้าหมายของตนเอง

เพราะฉะนั้นเราต้องแยกแยะระหว่างหลักการของศาสนาทีถูกต้องกับมุสลิมผู้กระทำผิด เพราะเป็นคนละส่วนกัน ในขณะเดียวกันเราจะต้องร่วมกันประณามการก่อการร้ายทุกรูปแบบที่กระทำในนามของศาสนาอิสลาม และเป็นกำลังใจต่อผู้กระทำความดี ละเว้นความชั่ว

หมายเหตุผู้เขียนเรียบเรียงจาก

1. สมาคมนักเรียนเก่าอาหรับ.1999 .อัลกุรอานพร้อมคำแปล.มาดีนะฮฺ: ศูนย์กษัตร์ฟะฮัดเพื่อการพิมพ์

2. al- Zuhaili,Wahbah.1991. al-Tafsir al- Munir. Damascus : Dar al-Fikr. 2/176

3. http://www.muslimthai.com

4.บรรจง บินกาซัน : Thaimuslimshop.com