การดำรงอยู่(existence) ของเอกองค์ผู้ทรงสร้างเป็นการดำรงอยู่ด้วยพระองค์เอง ไม่ทรงพึ่งพาสิ่งใด

แต่ตรงข้ามว่าสรรพสิ่งทั้งหลายต่างหากที่ต้องพึ่งพิงพระองค์

การดำรงอยู่ของพระองค์จึงไม่มีความจำเป็นว่า รูปธรรมของพระองค์เป็นอย่างไร

แต่เราจะพิจารณาว่าสรรพสิ่งทั้งหลายเพราะนั่นคือหลักฐานการดำรงอยู่ของพระองค์

พระองค์ทรงสร้าง พระองค์ทรงรู้ พระองค์ทรงเอกะ พระองค์ทรงแตกต่างกับของใหม่(สิ่งที่ถูกสร้าง)

ฉะนั้นการดำรงอยู่ของพระองค์จึงเป็นสิ่งที่มีมาก่อนแต่เดิม มีมาก่อนการเกิดขึ้นของสรรพสิ่งที่เรามองเห็นและไม่เห็น

การดำรงอยู่ของพระองค์ซึ่งมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐนั้น ตาของเขามองไม่เห็น

แต่การมองไม่เห็นหรือจับต้องไม่ได้ด้วยสัมผัสทั้งห้านั้น

มิได้หมายความว่า ไม่มีอยู่จริง

                                                                                                                                                                                                                          Le Musulman (3 07 08)