HOW DID YOU ACCEPT ISLAM?

by Yahya Emerick

Many people have asked me lately how I came to Islam. It is not an unusual question for a convert (or revert) to be asked. I guess I'm being asked about it again because of having this regular column in the Message. Every person who accepts Islam has a unique story and tale to tell. I remember getting one of the books filled with "convert stories" and being enthralled for days at the variety of experiences people have.

Many "born" Muslims, as they call themselves, take a great interest in such convert stories as well. It reaffirms their faith and strengthens their resolve. After all, if people are accepting Islam in droves today, even though Islam has been stigmatized in popular and secular culture all over the world, there must be a hidden value. Reading what others see in accepting the Islamic way of life reinforces our awareness of this value.

There is another valuable source of convert stories as well. A source which can have an even greater effect on your Iman and Taqwa then contemporary sources. I would recommend that people spend more time reading these stories than those of modern converts. This other source is the stories of the Sahaba (Companions of the Prophet).

Did you know that almost all of the Sahaba were converts to Islam? Every last one of them has a unique story, and quite a few suspense-filled adventures on their way to the truth. Sometimes when I read about one of them, I find parallels in my own journey to Islam. Other times I find myself amazed at the power of the humans spirit to overcome even the most insurmountable obstacles.

My personal favorites among the Sahaba are Fatimah, Salman al-Farisee, Abu Darda, Abu Dharr al-Ghiffari, 'Umar, Mu'adh ibn Jabal and Umm Ammarah. In my humble understanding, I feel every Muslim should make it a point to be familiar with the stories of at least ten of the Sahaba. Skim through a book of their biographies, pick a few that seem to interest you and then read in detail. Compare their examples. How did they interact with the Prophet and others? What lessons are there for our own lives today?

I sometimes find myself wishing that in study circles and Tarbiyyah sessions that Muslims would move away from repeating the same worn-out old topics (lessons of the Hijra, significance of Sura al-'Asr) and explore other, deeper themes that are more relevant. The struggles, achievements and trials of the Sahaba have a timeless relationship to what people face in every age.

Is it any wonder that the Blessed Prophet advised us to follow the example of his Sahaba and even Allah, Himself, praises the Sahaba in many places in the Qur'an. Today our children's heroes are basketball players, fashion models, singer and movie stars; people who do nothing important. All they are is entertainers. They teach nothing good in a real sense, they contribute nothing to society and all they do is present an example of a wild and wealthy lifestyle that children want to duplicate.

What of the Heroes of Islam? Time and time again I have seen Khateebs, lectures and scholars mention the names of one Sahaba and other to an audience which was filled with people who didn't know anything about those names. The speaker may feel flushed with pride mentioning those names, but his or her listeners don't know the deep implications and significance.

That's a whole other topic, of course; the gap between the scholars (who live in a dream world) and the masses of Muslims (who are cut off from most Islamic knowledge). I'll save that for another column. Suffice it to say, by reading the stories of those who have accepted Islam, we ourselves can learn jewels of wisdom which can permeate our own experience and make us better Muslims.

Every parent, school and teacher must make certain that our children know at least Sahaba stories in a meaningful and relevant way. Then our children will look to the real giants of history as their heroes and born Muslims can get a sense of pride in their way of life that goes beyond, far beyond what stories those of us converts of today can tell.

Do I have any suggestions for you to begin? Of course, that's the whole reason I write this column month after month. I want improvement. Business as usual may be fine in a dilapidated Muslim country, but the Islamic movement is alive and kicking in America. I want to see it stabilize and become a permanent part of this nation's fabric.

As far as books to read for the stories of the Sahaba, there are three main sources I recommend: "The Beauty of the Righteous and Ranks of the Elite" (Akili), "The Companions of the Prophet" (Hamid) and "Hayatus Sahaba" (Kandhalvi). These three sources are available just about everywhere. If you don't know where to get them you can call a Muslim bookstore and they can send them to you.

There you have it! The names of three great sources for learning and the numbers where to get them. It just doesn't get any better than this! After reading one or all of these books, choose ten Sahaba which you feel most drawn towards and then accept this further challenge. Sit down with some paper and a pen and write a short essay to yourself about what impresses you most about each Sahaba and what lessons you can draw for your own life.

Save those essays and read them again every few years or months as you need to. If you're feeling down or helpless or stressed you can center yourself by reading the examples of others who had even tougher struggles than us and who came through with flying colors. Let's not be live the people that Allah spoke about, the people who are like donkeys carrying piles of books. Let's apply our reading, make it meaningful for our lives and do something with it. Will you accept this challenge? I will.

(courtesy of http://www.ifna.net)

The Letter from Editor

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful

หลายคนที่กำลังอ่านวารสารเล่มนี้คงเคยเขียนหรือส่งจดหมายกันบ้าง อย่างน้อยอาจจะเคยได้รับจดหมายกันบ้างสักฉบับหรือหลายฉบับ

หากว่าหน้าที่ของจดหมาย คือ การนำสารจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ย่อมแสดงว่าระหว่างผู้รับและผู้ส่งสารอยู่ห่างไกลกันในแง่ของระยะทาง แต่ในด้านของจิตใจ ความรู้สึกสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองใกล้กันมาก โดยความใกล้นั้นมิได้ขึ้นอยู่กับระยะทาง หรือสิ่งขวางกั้นอื่น ๆ แต่คือสิ่งสวยงามที่เคลื่อนไหวบนหน้ากระดาษ ความปรารถนาด้วยหัวใจบริสุทธิ์ที่สื่อถึงกันอันทำหน้าที่เหมือนเกลียวเชือกผูกสัมพันธ์ให้แน่นเรื่อยไป

วารสารดาวเดือนโดม (The Letter: open your heart for something greater) ขออนุญาตทำหน้าที่ดังกล่าวนำสาร (ความจริงที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาล) ไปยังเพื่อนรักทุกคน แม้ว่าเรา…คนเขียนจดหมายทุกฉบับในเล่มนี้อาจมิเคยเห็นหน้าหรือรู้จักกันมาก่อน ในฐานะที่เราและเพื่อนทุกคนเป็นมนุษย์ซึ่งถูกสร้างมาเหมือนกัน ประโยชน์สุดท้ายหรือความหวังเล็ก ๆ ของการเขียนจดหมายถึงเพื่อนทุกคน คือ การแบ่งปันสิ่งดี ๆ ที่พวกเราได้รับและเรียนรู้สิ่งสวยงามที่ยิ่งใหญ่ เราไม่อยากเก็บความยิ่งใหญ่ที่เราได้รับนี้ไว้คนเดียว เพราะนั่นคือการเห็นแก่ตัวที่ร้ายแรงเหลือเกิน

การมีชีวิตอยู่ของสิ่งที่ถูกสร้างทั้งหลายก็เหมือนกับการเดินทางที่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด นี่คือคุณลักษณะสำคัญของสรรพสิ่ง ถ้าการปฏิสนธิ คือ จุดเริ่มต้นของการเดินทางและวันสุดท้ายของการเดินทางคือวันที่หมดลมหายใจ ช่วงเวลาจากจุดเริ่มต้นและวันสุดท้าย บางคนอาจบอกว่ามันสั้นเหลือเกิน แต่สำหรับอีกหลายคนมันยาวนานเพียงพอที่จะตระหนักถึงเป้าหมายการมีชีวิตของตน ระหว่างการเดินทางของเราอาจประสบพบเจอ และสัมผัสกับสิ่งรอบกายต่าง ๆ มากมาย ด้วยเครื่องมือสำคัญที่เรียกว่า หู ตา จมูก ปาก และความนึกคิดหรือสติปัญญา

สติปัญญา เป็นตัวบ่งชี้สำคัญที่ทำให้มนุษย์อย่างเราแตกต่างจากสัตว์ทั้งหลาย สติปัญญาคือสื่อที่จะทำให้มนุษย์รู้จักผู้ทรงสร้างสรรพสิ่ง ด้วยกระบวนการของการไตร่ตรอง คิดใคร่ครวญ พิจารณาวิเคราะห์ นี่แหละคุณสมบัติสำคัญยิ่งของสติปัญญา หากไร้ซึ่งสิ่งดังกล่าวแล้ว สติปัญญาก็คงไม่ต่างอะไรกับดินสอที่ไม่มีไส้ให้ขีดเขียน

“จงประกาศเถิดว่า พวกเจ้าจงพิจารณาดูว่า มีอะไรในชั้นฟ้าและแผ่นดิน (10: 101)”

เมื่อดินสอไม่ได้ทำหน้าที่ของมัน ก็คงเป็นได้เพียงแค่เศษไม้ สติปัญญาเมื่อไม่นำมาใช้ตามหน้าที่ของมัน ย่อมทำให้มนุษย์ตกต่ำเรื่อยไป

ศาสดาทุกพระองค์นับแต่ท่านนบีอาดัม (อ.ล.) จนถึงท่านนบีมูฮัมหมัด(ซ.ล.) ผู้นำสาร(The Messenger) คนสุดท้าย ได้ประกาศเชิญชวนให้มนุษย์มุ่งสู่การศรัทธาในเอกภาพของพระผู้เป็นเจ้า หน้าที่ของมนุษย์คือการพิจารณาด้วยสติปัญญาของตนเอง ถึงการดำรงอยู่ของพระองค์ อาจไม่ต้องพยายามคิดหรอกว่าพระองค์ดำรงอยู่อย่างไร เพราะสติปัญญาของเรานั้นมีจำกัดที่จะไปคิดถึงคุณลักษณะตรงนั้นได้ ภาษาของมนุษย์ที่คิดค้นขึ้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่จะทำให้มนุษย์รู้จักพระเจ้ามากขึ้น เพราะภาษาของมนุษย์นั้นมีขอบเขตการใช้จำกัด ซึ่งไม่เพียงพอเลยที่จะบรรยายความยิ่งใหญ่ของพระองค์ได้

หน้าที่ของเราคือ การใช้ความคิด สติปัญญา พิจารณาในสรรพสิ่งที่พระองค์สร้างสรรค์ ทั้งสิ่งที่อยู่รอบกายในหน้าแผ่นดินและฟากฟ้ากว้าง หรือแม้แต่สิ่งที่ใกล้ตัวมนุษย์มากที่สุดอย่างตัวมนุษย์เอง

“เราจะแสดงให้พวกเขาได้เห็นถึงสัญญาณของเราในทุกพื้นที่ของโลกและในตัวของพวกเขาเอง จนกระทั่งพวกเขาได้เห็นเป็นที่ชัดเจนว่านี้คือความจริง (41: 53)”

เป้าหมายของการใช้สติปัญญา คือ เพื่อเป็นสื่อนำมนุษย์ไปสู่วิถีแห่งการดำรงชีวิตอันสุขสันติภาพถาวร และเพื่อการตอบคำถามมากมาย

เป้าหมายของการมีชีวิตคืออะไร

อะไรคือเหตุผลของการมีชีวิต แล้วมีทำไม

เมื่อไม่มีชีวิต หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร

………………………………………

ฉันเขียนจดหมายจบลงเพราะดินสอมันหักเสียแล้ว แต่การเดินทางอันยาวไกลพร้อมด้วยสติปัญญา ยังคงเดินต่อไปตราบเท่าที่พระองค์ทรงอนุญาตให้ฉันบินต่อไปได้ และตลอดเวลาแห่งการเดินทางฉันระลึกอยู่เสมอว่า

“Il n’y a pas de dieu hormis Allah et Muhammad est Son enyoye´ ”

                                                                                                                                                                หย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ 12120

                                                                                                                                                                                   สุกรี

ขอขอบคุณต่อเอกองค์ อัลเลาะฮ์

มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นของพระองค์เพียงผู้เดียว

ผิดพลาดประการใด เราขอน้อมรับด้วยหัวใจ

ความคิด ติดปีก  

“We are M U S L I M”

بسم الله الرحمن الرحيم

การดำรงชีวิตหรือการเดินทางของความคิดของผู้ศรัทธามั่นในเอกองค์พระผู้ทรงสร้างนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับผู้ที่ปฏิเสธพระองค์(ขอบคุณพระองค์ที่ทำให้เราอยู่ในกลุ่มแรก) คำถามต่อมาคือ ในฐานะที่เราเป็นคนกลุ่มแรก หน้าที่ของเราคืออะไร

หากหน้าที่ดังกล่าวคือการทำให้คนกลุ่มที่สองเข้าใจและยอมรับในพระผู้ทรงสร้างเหมือนเรา ฉะนั้น สิ่งที่เราแสดงออกที่จะทำให้คนกลุ่มที่สองที่มองมายังเราแล้ว ต้องมีความแตกต่างจากคนทั่วไป อะไรที่ทำให้เราแตกต่างทั้งในด้านการดำรงชีวิต ความคิด การปฏิบัติ และแนวทางในการดำรงอยู่ในสังคมที่หลากหลายด้วยวัฒนธรรม

กาย การเคลื่อนไหวทุกก้าวย่าง แสดงให้คนกลุ่มที่สองเห็นว่า We are Muslim

วาจา ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาเปี่ยมด้วยอุดมการณ์ หลักการ คำสอนของอิสลาม

ใจ จิตใจที่ยึดมั่นในอัลอิสลาม จักคงสูงส่งท่ามกลางผู้ปฏิเสธศรัทธา

คำฝากแด่น้อง Mus_TU เนคไทธรรมศาสตร์ที่คุณห้อยไว้ที่คอ มันไม่ได้มีค่ามากมายไปกว่าเชือกที่ผูกไว้ที่คอของโคกระบือ อิสลามต่างหากที่เราต้องนำมาแสดงตัวตนให้ประจักษ์?

เหตุใดหนอ การที่กล่าวว่าฉันเป็นนักศึกษาธรรมศาสตร์จึงน่าภูมิใจกว่าการที่กล่าวว่าฉันเป็นนักศึกษามุสลิม ?

พระองค์เท่านั้นที่ทรงรู้ดียิ่ง

บัง musulman 

หากอัลเลาะฮ์                       ให้เจ้าเป็นคนเก่ง

เจ้าจงยำเกรง                                 ต่อพระองค์    

หากอัลเลาะฮ์                        ให้เจ้ามีเกียรติอันสูงส่ง

เจ้าอย่าทรนง                                 และถือดี

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้ที่มั่งมี

เจ้าอย่าย่ำยี                                   เหยียดหยามคนจน

หากอัลเลาะฮ์                       ให้เจ้าเป็นผู้ที่ขัดสน

เจ้าจงอดทน                                   และศรัทธา

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นคนกล้า

เจ้าจงหาญท้า                               ต่อเหล่าศัตรู       

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้รู้

เจ้าจงต่อสู้                                   เพื่อสัจธรรม

หากอัลเลาะฮ์                      ให้เจ้าเป็นผู้ฉลาดล้ำ

เจ้าจงใช้ปัญญาตามคำ                  ของท่านศาสดา

หากอัลเลาะฮ์                     ให้เจ้าเป็นผู้อ่อนแอ

เจ้าจงอย่าท้อแท้                           และอย่าระทม

เจ้าจะสูงส่งสม                             นามพวกผู้ศรัทธา

                               (กลอนชาวบ้านไม่ปรากฎนามผู้แต่ง)

                                จากกหนังสืองานทำบุญ สี่สิบวัน อัมมัรฮูม ฟาตีมาบี ฮายี สถาอานันท์